W tym artykule zbadamy wpływ Ulf von Euler na dzisiejsze społeczeństwo. Ulf von Euler był ostatnio tematem rozmów i debat, ponieważ wywołał sprzeczne opinie i wzbudził zainteresowanie szerokiego spektrum społeczeństwa. W tym artykule przeanalizujemy różne aspekty związane ze Ulf von Euler, od jego pochodzenia po wpływ na różne obszary życia codziennego. Podobnie przeanalizujemy różne perspektywy i badania, które rzucają światło na Ulf von Euler, w celu przedstawienia kompleksowego spojrzenia na to zjawisko, które jest dziś tak istotne.
![]() | |
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
7 lutego 1905 |
Data i miejsce śmierci |
9 marca 1983 |
profesor | |
Specjalność: fizjologia | |
Alma Mater | |
Praca naukowa | |
Uczelnia |
Instytut Karolinska |
Nagrody | |
Ulf Svante von Euler (ur. 7 lutego 1905 w Sztokholmie, zm. 9 marca 1983 tamże) – szwedzki fizjolog, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny w 1970 roku[1].
Był synem chemika Hansa von Eulera-Chelpina, profesora Uniwersytetu w Sztokholmie i laureata chemicznej Nagrody Nobla w 1929[2]. Studiował medycynę w Karolińskim Instytucie Medyczno-Chirurgicznym w Sztokholmie, w 1939 został profesorem tego instytutu. Instytut Karoliński wyłonił komitet noblowski w dziedzinie medycyny, w skład którego Euler wchodził w latach 1953–1960 oraz był sekretarzem w latach 1961–1965. W latach 1965–1975 Euler był prezesem Fundacji im. Nobla. Wchodził w skład wielu towarzystw i organizacji naukowych, m.in. Królewskiej Akademii Nauk w Sztokholmie, Królewskiej Akademii Nauk w Kopenhadze, Niemieckiej Akademii Przyrodników w Halle (Niemcy), Royal Society w Londynie. Był laureatem Nagrody Stouffera, został odznaczony szwedzkim Orderem Gwiazdy Polarnej. W 1979 otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Medycznej w Łodzi[3].
W 1946 roku rozpoznał noradrenalinę jako przekaźnik impulsów nerwowych (tzw. neurotransmiter). Stwierdził, że gromadzi się ona w zakończeniach nerwów. Za prace nad mediatorami uwalnianymi na zakończeniach nerwowych, mechanizmami ich gromadzenia, uwalniania i unieczynniania został laureatem medycznej Nagrody Nobla w 1970, wspólnie z Amerykaninem Juliusem Axelrodem i Brytyjczykiem Bernardem Katzem[1]. Badania Eulera, Axelroda i Katza przyczyniły się do zrozumienia podstawowych problemów związanych z przekazywaniem informacji w układzie nerwowym oraz umożliwiły opracowanie nowych metod leczniczych w neurologii i psychiatrii.