Obecnie Wincenty Urban stał się tematem cieszącym się dużym zainteresowaniem wielu ludzi na całym świecie. Niezależnie od tego, czy mówimy o Wincenty Urban w kontekście polityki, technologii, historii, czy nawet życia codziennego, nie można zaprzeczyć, że temat ten przykuł uwagę szerokiego grona odbiorców. W tym artykule zamierzamy szczegółowo zbadać i przeanalizować różne aspekty Wincenty Urban, aby zapewnić kompleksowy i szczegółowy pogląd na ten temat. Od jego początków po dzisiejsze znaczenie, poprzez implikacje i możliwy rozwój w przyszłości, ten artykuł ma na celu rzucić światło na Wincenty Urban i zaoferować wzbogacającą perspektywę wszystkim osobom zainteresowanym głębszym zgłębieniem tego fascynującego tematu.
Biskup tytularny Abitinae | ||
![]() | ||
| ||
Kraj działania | ||
---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
13 lutego 1911 | |
Data i miejsce śmierci |
13 grudnia 1983 | |
Miejsce pochówku | ||
Biskup pomocniczy wrocławski | ||
Okres sprawowania |
1960–1983 (do 1967 formalnie gnieźnieński) | |
Wyznanie | ||
Kościół | ||
Prezbiterat |
28 czerwca 1936 | |
Nominacja biskupia |
21 października 1959 | |
Sakra biskupia |
7 lutego 1960 |
Data konsekracji |
7 lutego 1960 | ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Konsekrator | |||||||||||||
Współkonsekratorzy | |||||||||||||
|
Wincenty Urban (ur. 13 lutego 1911 w Grodzisku Dolnym, zm. 13 grudnia 1983 we Wrocławiu) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor historii Kościoła, patrologii oraz historii sztuki, archiwista, biskup pomocniczy wrocławski w latach 1960–1983 (do 1967 formalnie gnieźnieński).
W 1931 ukończył gimnazjum w Leżajsku[1][2]. Po święceniach kapłańskich, które przyjął 28 czerwca 1936 we Lwowie z rąk arcybiskupa Bolesława Twardowskiego, prowadził działalność katechetyczną, duszpasterską i naukową. Był proboszczem w Biłce Szlacheckiej od 1940, w 1945 w wyniku ekspatriacji Polaków z Kresów Wschodnich wraz z parafiami osiadł na Śląsku Opolskim. W latach 1946–1983 dyrektor Archiwum, Biblioteki Kapitulnej i Muzeum Archidiecezjalnego we Wrocławiu[3].
21 października 1959 został mianowany biskupem tytularnym Abitinae i biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej i skierowany do pracy duszpasterskiej w archidiecezji wrocławskiej. Sakry biskupiej udzielił mu 7 lutego 1960 kardynał Stefan Wyszyński. 16 października 1967 został oficjalnie mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji wrocławskiej, w latach 1974–1976 był wikariuszem kapitulnym archidiecezji. Profesor Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu i Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, autor licznych prac z zakresu historii Kościoła.
W 1965 uczestniczył w IV sesji soboru watykańskiego II[4].
Został pochowany w krypcie archikatedry św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu.