W tym artykule zostanie poruszony temat Tadeusz Brzeski, który wywołał duże zainteresowanie i debatę w różnych obszarach. Tadeusz Brzeski to temat, który przyciągnął uwagę naukowców, specjalistów i ogółu społeczeństwa ze względu na jego znaczenie w dzisiejszym społeczeństwie. Od swoich początków do chwili obecnej Tadeusz Brzeski był przedmiotem badań, analiz i refleksji, co doprowadziło do powstania różnych teorii, podejść i opinii na ten temat. W tym artykule omówione zostaną najważniejsze aspekty Tadeusz Brzeski, a także jego wpływ na różne aspekty codziennego życia. Podobnie zbadane zostaną różne perspektywy istniejące wokół Tadeusz Brzeski, w celu przedstawienia szerokiej i wszechstronnej wizji tematu.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
6 września 1884 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
27 marca 1958 |
Rektor Uniwersytetu Warszawskiego | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca | |
Prezes Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie | |
Okres | |
Poprzednik |
utworzenie towarzystwa |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Tadeusz Brzeski (ur. 6 września 1884 w Dębicy[1], zm. 27 marca 1958 w Londynie) – polski ekonomista, profesor i rektor Uniwersytetu Warszawskiego.
Był synem Bronisława i Józefy z Nikorowiczów. Ukończył szkołę średnią w Tarnowie (1902), następnie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i Lwowskim (do 1906) oraz ekonomię na uniwersytetach w Berlinie i Monachium (do 1909). Obronił doktorat praw na UJ (1907).
W latach 1909–1916 pracował w Departamencie Rolniczym Wydziału Krajowego we Lwowie; po przedstawieniu pracy O granicach ekonomii społecznej został w roku 1916 docentem w Katedrze Ekonomii Politycznej Uniwersytetu Lwowskiego. W 1919 roku przeniósł się na Uniwersytet Poznański. Był tam profesorem nadzwyczajnym, kierował Katedrą Ekonomii Społecznej, zorganizował Sekcję Ekonomiczno-Polityczną na Wydziale Prawnym. Od 1922 roku był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie kierował II Katedrą Ekonomii. W roku akademickim 1928/1929 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa, w latach 1930/1931 i 1933/1934 prorektora, a w 1929/1930 rektora. Sprawował opiekę nad kilkoma organizacjami studenckimi.
W roku 1928 został członkiem czynnym, rok później członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego; był wiceprezesem towarzystwa w latach 1931–1937. W roku 1932 został także członkiem korespondentem PAU, należał ponadto do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (od 1920), na emigracji w Londynie w latach 1950–1958 pierwszy prezes Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.
Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Lwowa, a potem został deportowany do Kazachstanu. Stamtąd przedostał się wraz z armią Andersa do Londynu, gdzie pozostał już do końca życia. Pracował w Katedrze Ekonomii Uniwersytetu w Oksfordzie, był dziekanem Polskiego Wydziału Prawa (1944–1947). Kierował Katedrą Ekonomii i pełnił funkcję rektora Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie (od 1951). Był także przewodniczącym Komisji Rewizyjnej Skarbu Narodowego[2]. 21 grudnia 1953 został powołany przez prezydenta RP na uchodźstwie do składu Głównej Komisji Rozjemczej[3].
Zmarł 27 marca 1958 roku. Został pochowany na Londyn Acton Cemetery (Q G37)[4].
Zajmował się teorią ekonomii, planowaniem gospodarczym i finansami. Ogłosił m.in.: