W dzisiejszym artykule zagłębimy się w ekscytujący świat Vicky Leandros. W kolejnych wierszach dokładnie przeanalizujemy wszystkie aspekty i aspekty związane z Vicky Leandros, od jego historii i pochodzenia, poprzez jego dzisiejsze znaczenie, aż po możliwe przyszłe implikacje. Vicky Leandros to temat cieszący się dużym zainteresowaniem i znaczeniem, który przykuł uwagę ludzi na całym świecie. Dlatego tak ważne jest, aby w pełni zrozumieć wszystkie aspekty związane ze Vicky Leandros, aby docenić jego znaczenie i potencjalny wpływ na nasze życie.
![]() Vicky Leandros (2010 r.) | |
Imię i nazwisko |
Vasilika Papathanasiou |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Gatunki | |
Zawód | |
Aktywność |
od 1965 roku |
Powiązania | |
Strona internetowa |
Vicky Leandros (gr.: Βίκυ Λεάνδρου; Wiki Leandru), właśc. Wasiliki Papatanasiu (hebr. Βασιλική Παπαθανασίου[1]; ur. 23 sierpnia 1949 na wyspie Korfu w miejscowości Paleokastritsa)[1] – niemiecka wokalistka pochodzenia greckiego, dwukrotna reprezentantka Luksemburga w Konkursie Piosenki Eurowizji (w 1967 i 1972), zwyciężczyni 17. Konkursu Piosenki Eurowizji w 1972 roku z utworem „Après toi”.
Papatanasiu urodziła się na wyspie Korfu w greckiej miejscowości Paleokastritsa jako córka piosenkarza i kompozytora Leandrosa Papatanasiu (znanego także jako Lea Leandros lub Mario Panas) oraz Boubou Papatanasiu. Do ukończeniu ósmego roku życia mieszkała w domu swojej babci, jej ojciec wyjechał natomiast do Niemiec w celach zawodowych. W 1958 roku wraz z rodzicami zamieszkała w Niemczech, gdzie mieszkała razem z ojcem po rozwodzie pary.
W 1965 roku Leandros wydała swój debiutancki singiel „Messer, Gabel, Schere, Licht”, który skomponował i wyprodukował jej ojciec. Niedługo potem został on także jej menedżerem. W 1966 roku wydała swoją pierwszą płytę długogrającą zatytułowaną Songs und Folklore[2]. W 1967 roku przyjęła propozycję nagrania utworu „L'amour est bleu”, z którym reprezentowała Luksemburg podczas finału 12. Konkursu Piosenki Eurowizji, zajmując ostatecznie czwarte miejsce[3]. Po udziale w widowisku nagrała singiel w kilku innych wersjach językowych: niemieckiej („Blau wie das Meer”)[4], angielskiej („Love Is Blue”)[5], włoskiej („L'amore è blu”)[6] i niderlandzkiej („Liefde is zacht”)[7]. Piosenka doczekała się także wielu nowych aranżacji wykonanych przez innych artystów[8].
W tym samym roku Leandros wydała kolejne dwa albumy studyjne – A Taste of Vicky[9] oraz L'amour est bleu[10], a potem następne płyty: francuskojęzyczną Le temps des fleurs (1968)[11], greckojęzyczne Wiki (1968)[12] i I mikri mas istoria (1969)[13] oraz niemieckojęzyczne Ich glaub' an dich (1969)[14], Ich bin (1971)[15] (wydaną także w greckiej wersji językowej jako Wiki[16] oraz w angielskiej jako I Am[17]) oraz Vicky Leandros (1972)[18] (która ukazała się także w angielskiej wersji językowej pod tym samym tytułem[19]. W tym samym czasie została prowadzącą brytyjski program telewizyjny Music My Way w telewizji BBC[8].
W 1972 roku Leandros ponownie wzięła udział w Konkursie Piosenki Eurowizji, po raz drugi reprezentując Luksemburg, tym razem z utworem „Après toi”, z którym wystąpiła podczas finału widowiska w 1972 roku. Podczas koncertu finałowego imprezy zdobyła łącznie 128 punktów i zajęła pierwsze miejsce, wygrywając cały konkurs[20]. Po wygranej wydała utwór w sześciu innych wersjach językowych: niemieckiej („Dann kamst du”)[21], włoskiej („Dopo te”)[22], greckiej („Mono esi”)[23], hiszpańskiej („Y después”)[24], japońskiej („Omoide ni ikiru”)[25] i angielskiej („Come What May”)[26], która dotarła do drugiego miejsca krajowej listy przebojów[27]. Singiel osiągnął sukces komercyjny na świecie, uzyskując sprzedaż ponad 6 milionów egzemplarzy[8]. W tym samym roku wydała swój kolejny album studyjny zatytułowany Après toi[28], który został wydany także w angielskiej[29], greckiej[30] i niemieckiej wersji językowej[31].
W 1973 roku Leandros wydała płyty zatytułowane Itan mia wradia[32], Ihr Freunde mein[33], Meine Freunde sind die Träume[34] (w angielskiej wersji jako Dreams Are Good Friends[35] i Chante Bouzouki[36]. W kolejnym roku wydała krążek zatytułowany Mein Lied für Dich[37], na którym znalazła się piosenka „Theo wir fahr’n nach Lodz”. Na bazie utworu w 2008 roku powstał film promocyjny o mieście Łodzi[38], a z okazji 60. urodzin artystki w sierpniu 2012 roku ówczesna prezydent miasta, Hanna Zdanowska, zaprosiła ją oficjalnie do odwiedzenia Polski[39][40].
W 1974 roku Leandros wzięła udział w nagraniu specjalnej płyty świątecznej zatytułowanej Christujeniatika tragudia me tus..., na której zaśpiewali także Robert Williams, Demis Roussos, Nana Muschuri, Elpida Karajanopulu, The Platters, Kostas Turnas i Besi Arjiraki[41].
W 1975 roku ukazały się następujące płyty Leandros: Across the Water[42], Ich liebe das Leben[43], My Beautiful Songs (album kompilacyjny)[44], J’aime la vie[45], I zoi ine orea[46], Vicky Leandros[47]. Dwa lata później premierę miały krążki zatytułowane W.L.[48] (w angielskiej wersji jako V.L.[49]), Omorfa chronia[50], Kerstavond met Vicky (album świąteczny wydany w Holandii)[51], Süsser die Glocken nie Klingen[52] i Du, du liegst mir im Herzen[53]. W ciągu następnych dwudziestu lat ukazały się jej kolejne płyty: Meine Liebe meine Lieder[54], Oh mi mama (canta en castellano)[55], Poso s' ajapo[56], Vicky Leandros[57], Ich bin ein Mädchen (1978)[58], Unsere Schönsten Volkslieder (nagrana we współpracy z chórem Westfalskich Słowików w 1979 roku)[59], Ich gehe neue Wege[60] (w greckiej wersji jako Irta ja sena[61], Sing Greek Songs (w duecie z Demisem Rousossem)[62], Love Is Alive (1981)[63], Verloren zijn we niet (1982)[64], Vicky (1983[65]; dwa lata później w wersji francuskiej pod tym samym tytułem[66]), Ich bin ich (album kompilacyjny z 1988)[67], Ich bin[68], Piretos tu erota (1989)[69], Starkes Gefühl[70], Pes mu pos Boris[71], Epitichies mu[72], To mistiko su (1990)[73], Proseche! Den ta kao ksana (1991)[74], Nur einen Augenblick (1992)[75], Andres (1993)[76], Lieben und Leben (1995)[77], Gefühle (1997)[78] i Weil mein Herz dich nie mehr vergißt (1998)[79], na której znalazła się niemieckojęzyczna wersja przeboju „My Heart Will Go On” Céline Dion wykorzystana w krajowej wersji językowej filmu Titanic z 1997 roku[80].
W 2000 roku Leandros wydała płytę długogrającą zatytułowaną Jetzt![81], a rok później – krążek pt. Mit offenen Armen[82]. W 2003 roku nawiązała współpracę ze znanych greckim kompozytorem Mikisem Theodorakisem[83], efektem czego była premiera płyty zatytułowanej Singt Mikis Theodorakis[84]. W 2006 zgłosiła się do udziału w niemieckich eliminacjach do 51. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Don't Break My Heart”, z którym zajęła ostatnie, trzecie miejsce w finałowej stawce selekcji, zdobywając ponad 213 tys. głosów od telewidzów[85].
W 2011 roku ponownie nagrała swój przebój „L'amour est bleu”, który pod nowym tytułem „C'est bleu” znalazł się na płycie pt. The Big Mash Up niemieckiego zespołu Scooter[86].
W 1982 roku Leandros wyszła za mąż za greckiego przedsiębiorcę Ivana Zissiadisa, z którym ma syna Leandrosa Zissiadisa (ur. 1980)[87]. Para rozstała się w 1986 roku, a niedługo później wokalistka wzięła ślub z Enno von Ruffinem, z którym ma dwie córki: Maximilianę (Milanę) (ur. 1985)[88] i Alessandrę (ur. 1986)[89]. W 2005 roku para zdecydowała się na separację po 19 latach małżeństwa.