W dzisiejszym świecie Valentino Mazzola stał się tematem o dużym znaczeniu i zainteresowaniu szerokiego spektrum ludzi. Niezależnie od tego, czy ze względu na swój wpływ na społeczeństwo, znaczenie historyczne czy wpływ na kulturę popularną, Valentino Mazzola nadal przyciąga uwagę milionów osób na całym świecie. Z historią sięgającą wieków, Valentino Mazzola ewoluował i dostosował się do zmian i postępu współczesnego społeczeństwa. W tym artykule szczegółowo zbadamy wszystko, co jest związane z Valentino Mazzola, od jego początków po jego obecny wpływ na różne aspekty życia codziennego.
![]() | |||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | |||||||||||||||||
Wzrost |
175 cm | ||||||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||||||
Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
|
Valentino Mazzola (ur. 26 stycznia 1919 w Cassano d’Adda, zm. 4 maja 1949 w Superdze) – włoski piłkarz, grający na pozycji napastnika lub pomocnika. Legenda Torino FC. Ojciec Sandra.
Karierę zaczynał w fabrycznym zespole Alfa Romeo z Mediolanu. W 1939 został zawodnikiem Venezii (Puchar Włoch w 1941), a w 1942 odszedł do Torino, gdzie grał do tragicznej śmierci. Torino zmonopolizowało w końcówce lat 40. rozgrywki we Włoszech, w latach 1943-1949 pięciokrotnie sięgając po scudetto (1943, 1946, 1947, 1948, 1949) oraz po Puchar Włoch w sezonie 1942/1943.
W reprezentacji Włoch zagrał 12 razy i strzelił 4 bramki. Debiutował 5 kwietnia 1942 w meczu z reprezentacją Chorwacji[1], ostatni raz zagrał w 1949 roku.
4 maja 1949 roku na wzgórzach Supergi w okolicach Turynu doszło do katastrofy lotniczej samolotu na pokładzie z wracającymi z towarzyskiego meczu z Benficą piłkarzami Torino na pokładzie. Zginęli wszyscy pasażerowie, niemal cała drużyna, w tym Valentino Mazzola.
Valentino Mazzola był dwukrotnie żonaty. Miał dwójkę dzieci: Sandro (piłkarz Interu Mediolan i Feruccio (wieloletni prezes Torino FC). Z pierwszą żoną rozwiódł się w 1946 roku. Potem ponownie się ożenił i wziął ze sobą starszego syna - Sandro.