W dzisiejszym artykule porozmawiamy o Antysyjonizm, temacie, który w ostatnim czasie przykuł uwagę wielu osób. Antysyjonizm to bardzo szeroki i istotny temat w dzisiejszym społeczeństwie, ponieważ ma wpływ na różne obszary codziennego życia. W tym artykule zbadamy różne aspekty związane z Antysyjonizm, od jego pochodzenia i ewolucji po wpływ na kulturę i życie ludzi. Ponadto przeanalizujemy jego znaczenie w obecnym kontekście i to, w jaki sposób wyznacza trendy w różnych obszarach. Jesteśmy pewni, że ten artykuł dostarczy Ci cennych informacji i pomoże lepiej zrozumieć znaczenie i wpływ Antysyjonizm na dzisiejsze społeczeństwo.
Antysyjonizm – postawa sprzeciwu wobec ideologii i praktyki syjonizmu, często wyrażająca się w sprzeciwie wobec samego istnienia państwa Izrael.
Ten punkt widzenia charakteryzuje różne grupy o zróżnicowanych motywach, zarówno środowiska lewicowe (marksiści, anarchiści), pojedyncze organizacje żydowskie i większość organizacji palestyńskich, a także środowiska antysemickie, grupy arabskich nacjonalistów i fundamentalistów islamskich.
Współcześnie osoby uważające się za antysyjonistów m.in.:
Antysyjonistami, tj. przeciwnikami syjonizmu, mogą być również Żydzi.
Przed II wojną światową antysyjonizm charakteryzował kilka ważnych partii żydowskich: w Polsce były to zarówno religijna Agudat Israel, jak i świeccy bundyści oraz fołkiści. Żydowscy przeciwnicy syjonizmu uważali, że Żydzi powinni pozostać w Polsce, która jest również ich ojczyzną, a nie przenosić się do Palestyny[3]. Po tragedii Holokaustu część żydowskich antysyjonistów zmieniło swój pogląd, uznając że Żydzi, aby być bezpieczni, muszą utworzyć odrębne państwo[3].
Najbardziej znaną[według kogo?] lewicową organizacją antysyjonistyczną w Izraelu był Matzpen. Wśród ugrupowań religijnych znane z postawy antysyjonistycznej są Satmar oraz Neturei Karta.
Współcześnie antysyjonizm jest postawą krytykowania opresyjnej polityki Izraela, obrazującej się choćby w relacjach z muzułmańskimi mieszkańcami Izraela i stosunku nielegalnych osadników żydowskich na Zachodnim Brzegu względem mieszkających tam Palestyńczyków. Jako taki nie zakłada więc krytyki ludzi, bez względu na pochodzenie, wiarę czy kolor skóry, ale sposób postępowania z innymi, vide apartheid w RPA czy segregacja rasowa w USA czy III Rzeszy. Wynika to wprost z definicji samego syjonizmu, który jako doktryna założycielska miał pomóc utworzyć siedzibę narodową dla narodu powszechnie odtrącanego w XIX i XX wieku. Krytyka istniejącego w Izraelu systemu politycznego nie obejmuje zwalczania „semityzmu” – śladu współtwórstwa dorobku naukowego czy kulturowego lokalnych społeczności, goszczących mniejszość żydowską.
W niektórych środowiskach termin „antysyjonizm” stanowił jednakże eufemizm na określenie pewnych form antysemityzmu, np. w ZSRR i PRL od lat 60. antysyjonizm był głoszony dla uzasadnienia antyżydowskiej kampanii w prasie oraz poparcia dla krajów arabskich w konfrontacji z Izraelem. W reakcji na zwycięstwo Izraela w wojnie sześciodniowej (1967), pod hasłem antysyjonizmu doszło do wymuszonej emigracji osób pochodzenia żydowskiego, choć znaczna część tych osób nie miała poglądów syjonistycznych[4]. Choć głoszący antysyjonizm zazwyczaj odcinają się od antysemityzmu, krytycy antysyjonizmu uznają go za ukrytą formę antysemityzmu[1].