Dzisiaj Legion Żydowski jest tematem o dużym znaczeniu i zainteresowaniu ludzi na całym świecie. Od momentu pojawienia się Legion Żydowski przyciąga uwagę zarówno ekspertów, jak i fanów, wywołując ciągłą debatę na temat jego znaczenia i wpływu na różne obszary społeczeństwa. W tym artykule dokładnie zbadamy najważniejsze aspekty Legion Żydowski, badając jego historię, obecne implikacje i możliwą ewolucję w przyszłości. Mamy nadzieję, że poprzez wszechstronną analizę zapewnimy naszym czytelnikom pełniejszy obraz tego zjawiska i pomożemy im zrozumieć jego prawdziwy zakres.
![]() Symbol Legionu | |
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | |
Rozformowanie |
grudzień 1918 |
Tradycje | |
Rodowód | |
Działania zbrojne | |
I wojna światowa | |
Organizacja | |
Formacja | |
Rodzaj wojsk | |
Skład |
pięć batalionów |
Legion Żydowski (hebr. הַגְּדוּדִים הַעִבְרִיים, Ha-Gdudim ha-Iwrijim) był nazwą dla pięciu batalionów żydowskich ochotników utworzonych przez Armię Brytyjską. Bataliony nosiły kolejną numerację od 38. do 42. Batalionu Królewskich Fizylierów.
![]() |
![]() |
Ze’ew Żabotyński i Josef Trumpeldor w mundurach. |
W grudniu 1914 Ze’ew Żabotyński i Josef Trumpeldor przedstawili projekt utworzenia żydowskiej jednostki wojskowej, która uczestniczyłaby po stronie Brytyjskiej Armii w wyzwoleniu Palestyny spod panowania Imperium Osmańskiego.
Pierwotna formacja wojskowa powstała w marcu 1915 i nosiła nazwę Korpus Mulników Syjonu (Zion Mule Corps). Była to pomocnicza jednostka transportowa korzystająca z mułów. Powstała ona w Egipcie i składała się z 500 żydowskich ochotników, którzy zostali wydaleni przez Turków z Palestyny. Wzięli oni udział w walkach na półwyspie Gallipoli. Przez cały czas ci żydowscy ochotnicy opowiadali się za syjonistyczną ideą utworzenia żydowskiego państwa w Palestynie. Gdy w 1916 roku Brytyjczycy ewakuowali wojska z Gallipoli, żydowski korpus został rozwiązany, a żołnierze ewakuowani do Wielkiej Brytanii, gdzie stali się zalążkiem Legionu Żydowskiego.
18 lipca 1917 Lord Edmond James de Rothschild przedstawił pierwszemu sekretarzowi brytyjskiego rządu Lordowi Arthurowi Balfour propozycję utworzenia żydowskich oddziałów wojskowych do walki z Turkami w Palestynie. 23 sierpnia rząd Wielkiej Brytanii zgodził się na utworzenie pierwszych żydowskich batalionów.
Żołnierze tych dwóch batalionów w większości pochodzili z Wielkiej Brytanii, Rosji, Stanów Zjednoczonych i Kanady. Byli to wszyscy żydowscy ochotnicy.
W styczniu 1918 w Plymouth zaczęto także formowanie 41. i 42. batalionu Royal Fusiliers, które w późniejszym czasie przerzucono do Egiptu. Ogółem w żydowskich batalionach w Palestynie walczyło ponad 5 tys. żołnierzy.
38. batalion uczestniczył w czerwcu 1918 roku w walkach na północ od Jerozolimy, tracąc 20 ludzi. 40. batalion wszedł do walki w Samarii i w okolicach Nablusu stoczył bitwę z Turkami. Później razem z 39. batalionem bronił strategicznych pozycji w dolinie Jordanu. W połowie września żydowskie bataliony uczestniczyły w bitwie pod Megiddo, w której odniesiono decydujące zwycięstwo nad Turkami.
Zaraz po zakończeniu I wojny światowej, w listopadzie i grudniu 1918 władze brytyjskie zwolniły prawie wszystkich żydowskich ochotników. Część z nich powróciła do swoich państw, jednak niektórzy osiedlili się w Palestynie, przyczyniając się do wzmocnienia możliwości obronnych żydowskich osad. Brytyjczycy pozostawili jedynie 38. batalion Royal Fusiliers, który dalej istniał pod nazwą First Judeans. Jego żołnierze posiadali czapki z charakterystyczną odznaką: menora z hebrajskim słowem „Kadima” u podstawy.
Byli żołnierze Legionu Żydowskiego wzięli aktywny udział w obronie osad żydowskich podczas arabskich zamieszek w 1920 i 1921 roku.