W dzisiejszym świecie Antonio Martino jest tematem o wielkim znaczeniu i zainteresowaniu szerokiego spektrum osób i grup. Niezależnie od tego, czy ze względu na wpływ na społeczeństwo, znaczenie historyczne czy wpływ na dziedzinę nauki, Antonio Martino jest tematem, który nie pozostawia nikogo obojętnym. Temat ten na przestrzeni lat wywołał niekończące się debaty i dyskusje, a także liczne badania i publikacje, które przyczyniły się do wzbogacenia wiedzy na ten temat. W tym artykule zbadamy różne aspekty Antonio Martino i przeanalizujemy jego znaczenie w różnych kontekstach, aby zaoferować wszechstronną i wzbogacającą wizję tego wpływowego i intrygującego tematu.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
22 grudnia 1942 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
5 marca 2022 |
Minister spraw zagranicznych Włoch | |
Okres |
od 10 maja 1994 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Przewodniczący OBWE | |
Okres |
od 12 maja 1994 |
Poprzednik | |
Następca | |
Minister obrony Włoch | |
Okres |
od 11 czerwca 2001 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
Antonio Martino (ur. 22 grudnia 1942 w Mesynie, zm. 5 marca 2022[1] w Rzymie) – włoski polityk, politolog i nauczyciel akademicki, były minister, parlamentarzysta.
Ukończył prawoznawstwo w 1964. Po studiach zajął się karierą naukową. Doszedł do stanowiska docenta ekonomii na Uniwersytecie LUISS w Rzymie. Opublikował m.in. kilkanaście pozycji książkowych poświęconych myśli liberalnej i systemom wyborczym.
Będąc synem Gaetana Martino, zaangażował się w działalność ugrupowania swojego ojca, Włoskiej Partii Liberalnej. W latach 80. bez powodzenia ubiegał się o stanowisko sekretarza krajowego (lidera) tego ugrupowania.
W 1994 znalazł się wśród założycieli Forza Italia, otrzymał legitymację z numerem 2. (zaraz po Silviu Berlusconim). W tym samym roku po raz pierwszy został posłem, uzyskiwał regularnie reelekcję, wchodząc w skład Izby Deputowanych XII, XIII, XIV, XV, XVI i XVII kadencji i zasiadając w niej do 2018.
W latach 1994–1995 zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Silvia Berlusconiego. Od 12 maja do 31 grudnia 1994 pełnił funkcję przewodniczącego OBWE[2]. Po powrocie centroprawicy do władzy od 2001 do 2006 w dwóch kolejnych gabinetach lidera FI sprawował urząd ministra obrony.