W tym artykule szczegółowo zbadamy koncepcję Antoni Jurasz (otolaryngolog) i jej wpływ na różne aspekty społeczeństwa. Na przestrzeni dziejów Antoni Jurasz (otolaryngolog) odgrywał fundamentalną rolę w życiu ludzi, wpływając na wszystko, od kultury po gospodarkę. Poprzez wszechstronną analizę sprawdzimy, jak Antoni Jurasz (otolaryngolog) ewoluował na przestrzeni czasu i jaki był jego wpływ w różnych obszarach. Ponadto zajmiemy się kontrowersjami i debatami toczącymi się wokół Antoni Jurasz (otolaryngolog), a także możliwymi rozwiązaniami lub alternatywami proponowanymi w celu zaradzenia jego skutkom. Od swoich początków do chwili obecnej Antoni Jurasz (otolaryngolog) pozostawił niezatarty ślad w społeczeństwie, a w tym artykule zbadamy jego konsekwencje i konsekwencje w naszym obecnym świecie.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
profesor nauk medycznych | |
Specjalność: otorynolaryngologia | |
Alma Mater | |
Habilitacja | |
Profesura | |
Nauczyciel akademicki | |
Uczelnia |
Uniwersytet w Heidelbergu |
Rektor UJK |
Antoni Jurasz (ur. 24 listopada 1847 w Spławiu, zm. 12 sierpnia 1923 w Poznaniu[1]) – polski lekarz otolaryngolog, ojciec chirurga Antoniego Tomasza Jurasza.
Studiował medycynę w Greifswaldzie (1871) i Würzburgu. W 1877 uzyskał habilitację na Uniwersytecie Ruprechta i Karola w Heidelbergu. W 1880 został profesorem laryngologii na tej uczelni i pierwszym Polakiem, który otrzymał stanowisko profesora na tej uczelni. Pracował tam przez 28 lat. W 1908 przeniósł się do Lwowa i pracował na Uniwersytecie Franciszkańskim, gdzie do 1920 kierował Kliniką Otolaryngologiczną. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został, w roku akademickim 1918/1919, pierwszym rektorem tej lwowskiej uczelni, przemianowanej na Uniwersytet Jana Kazimierza. W 1920 przeniósł się do Poznania i wykładał na założonym tam uniwersytecie. Uchodził za dobrego praktyka i dydaktyka.
Antoni Jurasz był jednym z pionierów rynoskopii – skonstruował lub zmodyfikował wiele instrumentów w niej stosowanych, na przykład wprowadził do użytku wziernik nosowy. Był także redaktorem naczelnym Nowin Lekarskich[2].
Zmarł 12.08.1923 i pochowany został na cmentarzu parafii św. Wojciecha w Poznaniu.
Jego imieniem nazwano Szpital Uniwersytecki nr 1 w Bydgoszczy oraz lądowisko sanitarne na dachu budynku.