W dzisiejszym świecie Wojna w Kosowie stał się tematem o dużym znaczeniu i zainteresowaniu szerokiego spektrum społeczeństwa. Niezależnie od tego, czy ze względu na swój wpływ na gospodarkę, politykę, technologię czy kulturę, Wojna w Kosowie stał się kluczowym punktem w dyskusji i analizie różnych aspektów współczesnego życia. Od samego początku Wojna w Kosowie wzbudzał ciekawość i debatę, generując sprzeczne opinie i zachęcając do poszukiwania rozwiązań i innowacji. Na przestrzeni historii Wojna w Kosowie był bohaterem niezliczonych znaczących wydarzeń, wyznaczając początek i koniec w sposobie, w jaki różne tematy są opracowywane i poruszane. W tym artykule zbadamy różne wymiary i aspekty Wojna w Kosowie, analizując jego znaczenie i implikacje we współczesnym świecie.
rozpad Jugosławii | |||
![]() Zgodnie z ruchem wskazówek zegara, od lewego górnego rogu: kwatera główna sztabu wojsk jugosłowiańskich uszkodzona przez naloty NATO; cywilny samochód Zastava Koral zasypany gruzem po nalotach NATO w Belgradzie; pomnik poległych dowódców UÇK w Smirë; amerykański F-15E startujący z bazy lotniczej Aviano | |||
Czas |
28 lutego 1998 – 11 czerwca 1999 | ||
---|---|---|---|
Miejsce | |||
Terytorium | |||
Wynik | |||
Strony konfliktu | |||
| |||
Dowódcy | |||
| |||
Siły | |||
| |||
Straty | |||
|
Wojna w Kosowie (alb. Lufta e Kosovës; serb. Косовски рат, Kosovski rat) – konflikt zbrojny w Kosowie, toczony od 28 lutego 1998 do 11 czerwca 1999 roku[1][2][3] pomiędzy siłami Federalnej Republiki Jugosławii, która kontrolowała Kosowo przed wojną, a kosowską albańską milicją separatystyczną znaną jako Armia Wyzwolenia Kosowa (UÇK). Konflikt zakończył się interwencją Sojuszu Północnoatlantyckiego (NATO) poprzez naloty na Jugosławię w marcu 1999 roku, w wyniku których wojska jugosłowiańskie wycofały się z Kosowa.
UÇK została utworzona na początku lat 90. w celu walki z dyskryminacją etnicznych Albańczyków i represjami wobec opozycji politycznej prowadzonymi przez władze jugosłowiańskie, które rozpoczęły się po zlikwidowaniu autonomii Kosowa przez serbskiego przywódcę Slobodana Miloševicia w 1989 roku[4]. UÇK zainicjowała swoją pierwszą kampanię w 1995 roku, po tym jak sprawa Kosowa została pominięta w porozumieniu z Dayton kończącym wojnę w Bośni i stało się jasne, że strategia pokojowego oporu promowana przez prezydenta Ibrahima Rugovę nie doprowadziła do podniesienia sprawy Kosowa na arenie międzynarodowej[5]. W czerwcu 1996 roku organizacja wzięła na siebie odpowiedzialność za akty terroru wymierzone w posterunki policji jugosłowiańskiej w Kosowie podczas powstania w Kosowie[6][7] (w 1998 roku UÇK została uznana przez Departament Stanu USA za organizację o charakterze terrorystycznym[8]). W 1997 roku organizacja nabyła dużą ilość broni poprzez przemyt z Albanii, po rebelii, w trakcie której organizacje rebelianckie zdobyły dużą ilość uzbrojenia zrabowanego z posterunków albańskiej policji i armii. Na początku 1998 roku ataki UÇK przeciwko władzom jugosłowiańskim w Kosowie doprowadziły do wzrostu obecności serbskich oddziałów paramilitarnych i regularnej armii, które następnie rozpoczęły kampanię odwetową wymierzoną w sympatyków UÇK i przeciwników politycznych[9]; w ramach tej kampanii zginęło od 1500 do 2000 cywilów i bojowników UÇK, a do marca 1999 roku przesiedlono 370 000 Albańczyków z Kosowa[10][11].
20 marca 1999 roku siły jugosłowiańskie rozpoczęły masową kampanię represji i wydalania Albańczyków z Kosowa po wycofaniu się misji OBWE w Kosowie i niepowodzeniu proponowanego porozumienia z Rambouillet[11][12]. W odpowiedzi NATO rozpoczęło interwencję zbrojną, przeprowadzając kampanię bombardowań lotniczych, która rozpoczęła się 24 marca, uzasadniając ją jako „wojnę humanitarną”[13]. Wojna zakończyła się porozumieniem z Kumanowa podpisanym 9 czerwca 1999 roku, na mocy którego siły jugosłowiańskie i serbskie[14] zgodziły się wycofać z Kosowa, ustępując miejsca siłom międzynarodowym. Siły lądowe NATO wkroczyły do Kosowa 12 czerwca[15][16]. Kampania bombardowań NATO do dziś pozostaje obiektem kontrowersji[17]. Nie uzyskała ona zgody Rady Bezpieczeństwa ONZ i spowodowała śmierć co najmniej 488 jugosłowiańskich cywilów[18], w tym znaczną liczbę uchodźców z Kosowa[19][20][21].
W 2001 roku Sąd Najwyższy z siedzibą w Kosowie, administrowany przez ONZ, orzekł, że miała miejsce systematyczna kampania terroru, obejmująca morderstwa, gwałty, podpalenia i poważne represje wobec ludności albańskiej, a wojska jugosłowiańskie próbowały zmusić Albańczyków do opuszczenia Kosowa, lecz nie wytępić ich, a zatem nie było to ludobójstwo[22]. Po wojnie sporządzono listę ponad 13 500 osób, które zginęły lub zaginęły podczas dwuletniego konfliktu[23]. Siły jugosłowiańskie i serbskie spowodowały przemieszczenie się od 1,2[24] do 1,45 miliona Albańczyków z Kosowa[25]. Po wojnie około 200 000 Serbów, Romów i innych osób niebędących Albańczykami uciekło z Kosowa, a wielu spośród pozostałych na miejscu padło ofiarą odwetowych represji władz kosowskich[26][27][28].
Armia Wyzwolenia Kosowa została rozwiązana wkrótce po zakończeniu wojny. Niektórzy jej członkowie walczyli później dla Armii Wyzwolenia Preševa, Medveđy i Bujanovacu w czasie kontynuacyjnego konfliktu w dolinie Preševa[29], a inni dołączyli do Narodowej Armii Wyzwolenia i Albańskiej Armii Narodowej podczas konfliktu etnicznego w Macedonii[30], podczas gdy pozostali utworzyli Policję Kosowa.
Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii (MTKJ) skazał sześciu serbsko-jugosłowiańskich urzędników i jednego albańskiego dowódcę za zbrodnie wojenne w Kosowie.