W tym artykule omówimy Pęcherzyca liściasta, temat, który zyskał na znaczeniu w ostatnich latach ze względu na jego wpływ w różnych kontekstach. Z perspektywy Pęcherzyca liściasta zostanie przeanalizowane jego znaczenie i wpływ na _var2, a także jego wpływ na _var3. W całym tym dokumencie zostaną zaprezentowane różne podejścia i punkty widzenia na temat Pęcherzyca liściasta, aby zapewnić kompleksową i zaktualizowaną wizję tego tematu. Podobnie zostaną zaprezentowane konkretne przykłady i studia przypadków, które w praktyce zilustrują dzisiejsze znaczenie Pęcherzyca liściasta. Celem multidyscyplinarnego podejścia jest zaoferowanie całościowej wizji Pęcherzyca liściasta, umożliwiającej czytelnikom zrozumienie jego zakresu i zastosowań w różnych obszarach.
pemphigus foliaceus | |
![]() | |
Klasyfikacje | |
ICD-10 |
---|
Pęcherzyca liściasta (łac. pemphigus foliaceus) – autoimmunologiczna choroba skóry, należąca do dermatoz pęcherzowych, charakteryzująca się zmianami nadżerkowo-złuszczającymi, krótkotrwałymi pęcherzami i powolnym przebiegiem. Zmiany nie występują na błonach śluzowych. Powstałe przeciwciała (choroba autoimmunologiczna) są klasy IgG i skierowane są przeciwko desmogleinie 1 (kadherynie występującej w naskórku, o m.cz. 160 kDa). Antygen ten występuje tylko w powierzchownych warstwach naskórka (w przeciwieństwie do desmogleiny 3 – przeciwko której skierowane są przeciwciała w pęcherzycy zwykłej – która występuje we wszystkich warstwach naskórka). Poza kilkoma odmianami klinicznymi choroby dzieli się ją na postać nieendemiczną, spotykaną na całym świecie, i endemiczną (fogo selvagem), występującą w Brazylii, Kolumbii i Tunezji.
Przebieg pęcherzycy liściastej zwykle jest bardzo przewlekły. Stan ogólny chorych jest zazwyczaj dobry.
Obraz pęcherzycy liściastej jest stosunkowo zmienny, dlatego w jej obrębie wyróżniamy kilka odmian różniących się objawami i przebiegiem:
Podobnie jak w pęcherzycy zwykłej, stosuje się terapię skojarzona kortykosteroidami i lekami immunosupresyjnymi, przede wszystkim cyklofosfamidem i azatiopryną. W pęcherzycy liściastej, szczególnie odmianie opryszczkowatej, stosuje się kortykosteroidy w połączeniu z sulfonami, na przykład dapsonem. Czasem korzystne wyniki osiąga się podawaniem leków przeciwmalarycznych. W uzupełnieniu leczenia ogólnoustrojowego wdraża się leczenie miejscowe odkażające.
Rokowanie w pęcherzycy liściastej jest lepsze niż w pęcherzycy zwykłej[1][2], jednakże w jednym z badań stwierdzono podobny przebieg obu chorób[3]. Zachorowanie może trwać miesiące lub lata[4].