Dziś Martin Bangemann jest tematem o dużym znaczeniu i zainteresowaniu społeczeństwem. Wraz z postępem technologii i globalizacją Martin Bangemann stał się przedmiotem dyskusji w różnych obszarach, od polityki po kulturę popularną. Zjawisko to wywołało sprzeczne opinie i debaty na temat jego implikacji i konsekwencji. W tym artykule zbadamy różne perspektywy i podejścia związane z Martin Bangemann, a także jego wpływ na codzienne życie ludzi. Ponadto przeanalizujemy rolę, jaką obecnie pełni Martin Bangemann i jej możliwą ewolucję w przyszłości.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
15 listopada 1934 |
---|---|
Data śmierci |
28 czerwca 2022 |
Minister gospodarki RFN | |
Okres |
od 27 czerwca 1984 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Przewodniczący Wolnej Partii Demokratycznej | |
Okres |
od 1985 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Martin Andreas Bangemann (ur. 15 listopada 1934 w Wanzleben[1], zm. 28 czerwca 2022 w Saint-Vincent-la-Châtre[2][3]) – niemiecki polityk i prawnik, działacz Wolnej Partii Demokratycznej (FDP) i jej przewodniczący w latach 1985–1988, deputowany krajowy i europejski, w latach 1984–1988 minister gospodarki, od 1989 do 1999 członek Komisji Europejskiej.
Po maturze w Emden studiował prawo na Uniwersytecie Eberharda i Karola w Tybindze oraz Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, następnie zdał państwowe egzaminy prawnicze I oraz II stopnia. Doktoryzował się w 1962, a w 1964 podjął praktykę adwokacką[4].
W 1963 dołączył do FDP. Był wiceprzewodniczącym i przewodniczącym liberałów w Badenii-Wirtembergii[4], a od 1974 do 1975 sekretarzem generalnym partii[5]. Od 1972 do 1980 i ponownie w latach 1987–1989 sprawował mandat posła do Bundestagu[4]. W 1973 delegowany do Parlamentu Europejskiego, w 1979 wszedł w skład pierwszego PE pochodzącego z wyborów, zasiadając w nim do 1984 oraz pełniąc funkcję przewodniczącego Grupy Liberalnej i Demokratycznej[1].
W latach 1984–1988 sprawował urząd ministra gospodarki w dwóch rządach Helmuta Kohla[5]. Od 1985 był jednocześnie przewodniczącym Wolnej Partii Demokratycznej[4]. W latach 1989–1999 należał do trzech kolejnych składów Komisji Europejskiej, pod kierownictwem Jacques’a Delorsa i Jacques’a Santera. W latach 1989–1993 pełnił funkcję jej wiceprzewodniczącego i odpowiadał w szczególności za rynek wewnętrzny oraz sprawy przemysłu i telekomunikacji[5]. W 1994 opublikował raport poświęcony europejskiemu społeczeństwu informacyjnemu[6]. W 2000 powołany w skład władz koncernu telekomunikacyjnego Telefónica[4].
Zmarł w swoim domu we Francji[2].