W dzisiejszym świecie Arnošt Muka jest tematem o dużym znaczeniu i zainteresowaniu dużej liczby osób. Niezależnie od tego, czy ze względu na swój wpływ na społeczeństwo, znaczenie historyczne czy znaczenie dla rozwoju niektórych dyscyplin, Arnošt Muka przyciągnął uwagę naukowców, ekspertów i ogółu społeczeństwa. W tym artykule szczegółowo zbadamy różne aspekty i wymiary Arnošt Muka, analizując jego znaczenie, wpływ i znaczenie w różnych kontekstach. Poprzez szczegółową analizę postaramy się rzucić światło na ten temat i zaoferować szersze i pełniejsze spojrzenie na Arnošt Muka.
![]() Arnošt Muka (1896) | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Zawód, zajęcie |
nauczyciel, slawista |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Arnošt Muka (niem. Ernst Mucke, znany także jako Karol Ernest Muka, ur. 1854, zm. 1932) – serbołużycki nauczyciel oraz slawista.
Uznawany jest za najwybitniejszego humanistę serbołużyckiego XIX i XX stulecia, który w znaczny sposób przyczynił się do rozwoju serbskiej świadomości narodowej. W latach 1874–1879 studiował na Uniwersytecie w Lipsku filologię klasyczną i slawistykę.
Od 1879 roku był nauczycielem w Żytawie, a później w gimnazjum w Budziszynie. Od najmłodszych lat zaangażowany w kulturalny i naukowy ruch Serbołużyczan. Członek Societas Slavica Budissenensis oraz Macierzy Serbskiej. Współzałożyciel i redaktor naczelny czasopisma Lipa Serbska (1876–1881), w latach 1882–1886 redaktor czasopisma Łužica, a między 1884 i 1932 rokiem Časopisu Maćicy Serbskeje. Na łamach tego ostatniego w latach 1884–1886 publikował Statistike Serbow, zawierającą unikatowe dane statystyczne, ukazujące liczbę, rozmieszczenie, strukturę socjalną, poziom wykształcenia i inne cechy serbskiej ludności Łużyc. Dzięki jego determinacji oraz organizatorskim talentom udało się stworzyć w 1904 roku Dom Serbski w Budziszynie. Podjął także próbę zorganizowania serbskiego muzeum.
Był członkiem wielu akademii oraz towarzystw naukowych, w tym między innymi w Krakowie, Warszawie, Pradze, Zagrzebiu i Sankt Petersburgu.
Z inicjatywy polskiej Akademii Umiejętności podjął badania nad wymarłą społecznością Słowian połabskich – Drzewian. W swoich podróżach po obszarze Łużyc prowadził badania dotyczące języka, folkloru oraz dorobku kulturalnego Serbów. Był autorem wielu prac naukowych, które wywarły duży wpływ na serbską inteligencję. Występował przeciwko germanizacji. Dwukrotnie przenoszony karnie przez władze niemieckie w głąb Niemiec za działalność narodową.