Prawo do lenistwa



Internet jest niewyczerpanym źródłem wiedzy, także jeśli chodzi o Prawo do lenistwa. Wieki i stulecia ludzkiej wiedzy o Prawo do lenistwa zostały przelane, i nadal są przelewane, do sieci, i właśnie dlatego dostęp do niej jest tak trudny, ponieważ możemy znaleźć miejsca, w których nawigacja może być trudna lub wręcz niewykonalna. Proponujemy, abyś nie rozbił się w morzu danych dotyczących Prawo do lenistwa i abyś mógł szybko i sprawnie dotrzeć do wszystkich portów mądrości.

Mając na uwadze ten cel, zrobiliśmy coś, co wykracza poza to, co oczywiste - zebraliśmy najbardziej aktualne i najlepiej wyjaśnione informacje na temat Prawo do lenistwa. Ułożyliśmy je również w sposób ułatwiający czytanie, z minimalistycznym i przyjemnym wyglądem, zapewniając najlepsze wrażenia użytkownika i najkrótszy czas ładowania. Ułatwiamy Ci to, abyś musiał się martwić tylko o to, by dowiedzieć się wszystkiego o Prawo do lenistwa! Jeśli więc uważasz, że osiągnęliśmy nasz cel i wiesz już wszystko, co chciałeś wiedzieć o Prawo do lenistwa, z przyjemnością przyjmiemy Cię z powrotem na te spokojne morza sapientiapl.com, gdy tylko Twój głód wiedzy zostanie ponownie rozbudzony.

Prawo do lenistwa (w oryginale: Le droit à la paresse ) to literackie dzieo Paula Lafargue'a z 1880 roku obalajce prawo do pracy z 1848 roku. Jest to najbardziej znana czcionka Lafargue'a. Po raz pierwszy ukaza si w magazynie L'Égalité, a trzy lata póniej w mikkiej okadce . Eduard Bernstein przetumaczy scenariusz na jzyk niemiecki dla magazynu Social Democrat .

zawarto

W swojej pracy Lafargue krytykuje ideologiczne ( moralne ), buruazyjne (" buruazja ") i kapitalistyczne podstawy koncepcji pracy swoich czasów. Krytykuje te ruch robotniczy , w którym dominuje dziwne uzalenienie, uzalenienie od pracy . Mówi o umiowaniu pracy, szaleczym uzalenieniu od pracy, które prowadzi do wycieczenia jednostek i ich potomków. Celem jego krytyki nie jest danie podstawowego prawa do lenistwa , ale zniesienie kapitalistycznych sposobów produkcji. Moralno kapitalistyczna jest aosn kopi moralnoci chrzecijaskiej, kadzie kltw na ciele robotnika; ich ideaem jest ograniczenie potrzeb producenta do minimum, zduszenie jego radoci i pasji oraz skazanie go na rol maszyny, z której praca jest nieustannie i bezlitonie draniona.

Skrytykowa buruazyjnych filozofów jako zalenych od swoich pracodawców, w jakim sensie zapewniali niezbdn moralno pracy. Posugujc si przykadem Herodota , przeciwstawia je filozofii greckiej i jej pogardy dla pracy.

W szczególnoci Lafargue opisuje funkcj przytuków, pojawienie si religii pracy, warunki pracy mczyzn, kobiet i dzieci oraz dzienny czas pracy wynoszcy 12 godzin. W przeciwiestwie do ruchu robotniczego nie widzi postpu w prawie z 1848 r.: A dzieci bohaterów Rewolucji Francuskiej pozwoliy si zdegradowa przez religi pracy do tego stopnia, e w 1848 r. uchwaliy ustaw wymaganie, aby praca w fabrykach bya ograniczona do 12 godzin dziennie, gdy zostanie zaakceptowana jako rewolucyjne osignicie; proklamowali prawo do pracy jako zasad rewolucyjn. Wstyd dla francuskiego proletariatu!

Z exoticising obrazów Lafargue opisuje swoje wyobraenia o szczciu w preindustrialnych drodze ycia: maszyna-czowiek od cywilizacji on idealizowane trzyma szlachetnego dzikusa licznik. Jednoczenie krytykuje kolonializm jako konsekwencj nadprodukcji i jako zagroenie dla ludzi na podbitych kontynentach.

Jego krytyka bya jednoczenie krytyk buruazyjnej koncepcji narodu , któr te sarkastycznie sformuowa: Praca, praca, proletariusze, powikszajcie bogactwo narodowe, a wraz z nim swoj ndz osobist. Pracuj, pracuj, aby stawa si coraz biedniejszymi, aby mie jeszcze wicej powodów do pracy i by nieszczliwym. To jest nieubagane prawo produkcji kapitalistycznej.

Krytykowane jest równie pastwo i jego organy, takie jak policja wychudzony i obdarty proletariusze, pilnowani przez andarmów z goymi ostrzami oraz wojsko. Waciwym zadaniem nowoczesnej armii jest zapobieganie powstaniom: Dzi nikt nie moe nie wiedzie o charakterze nowoczesnej armii; s one utrzymywane na dusz met tylko po to, aby zatrzyma wroga wewntrz.

W aneksie do dziea Lafargue stara si równie uzasadni swoje stanowisko cytatami z staroytnych autorów greckich i rzymskich, takich jak Platon, Cyceron czy Ksenofont. Przypisywane im wypowiedzi wykazuj bardzo wyran wrogo wobec rzemiosa i handlu, ale w adnym wypadku nie mona ich znale w oryginalnych tekstach autorów. Cytaty prawdopodobnie nie zostay sprawdzone przez L.-M. Moreau-Christophes   Ty droit a L'Oisivete et de l'organization du travail servile dans les républiques grecques et romaine  .

Klasyfikacja wedug teorii i praktyki Marksa

Lafargue i jego praca Prawo do lenistwa w duej mierze zaprzeczaj Marksowi i Engelsowi i kad inne akcenty w krytyce kapitalizmu . W przeciwiestwie do Marksa i Engelsa, Lafargue odrzuca tu ide postpu . Widzi on równie zwikszony wzrost produkcyjny nie jako rozwizanie, ale jako problem zuboenia ludzi pracy. W przeciwiestwie do Marksa i Engelsa Lafargue skupia si na krytyce konsumpcji , czyli sfery konsumpcji produkcji kapitalistycznej. Lafargue odzwierciedla tu take warunki dla ludzi pracy po rewolucji . Lafargue uwaa, e jego fundamentalna krytyka nacjonalizmu opiera si na Manifecie Komunistycznym . Jednoczenie, Marks krytykowa go z pojciem proudhonized Stirnerianism , która zostaa póniej przeklestwem i przeladowani gównie jako kosmopolityzmu . Jego internacjonalizm staje si take tem dla rasistowskich ataków na Lafargue'a jako mulata .

Przyjcie

Scenariusz zosta opublikowany w wielu jzykach. Jego pisma byy przez dugi czas zakazane w Zwizku Radzieckim. Prawo do lenistwa równie nie zostao opublikowane w kolejnych latach. W Wielkiej Encyklopedii Radzieckiej z 1973 r . podkrela si jedynie walk Lafargue'a przeciwko wszelkim rodzajom oportunizmu . Prawo do lenistwa jest zupenie nie wymienione.

W RFN prawo do lenistwa zostao odkryte na nowo dopiero po Nowej Lewicy i ruchu z 1968 roku . W nastpnym okresie pisma Lafargue'a zostay opublikowane po raz pierwszy w NRD ale nie Prawo do lenistwa. Kiedy Iring Fetscher cytuje Pismo wite w NRD, krytyka brzmi: Podwaanie etyki pracy.

W 1972 historyk Kocioa Ernst Benz opublikowa na Lafargues Prawo do lenistwa i omówi teologi lenistwa .

wydatek

linki internetowe

Wikiróda: Prawo do lenistwa   róda i pene teksty

Indywidualne dowody

  1. Patrz: Fritz Keller: Paul Lafargue .
  2. ^ B Fritz Kellera: Paul Lafargue'a .
  3. Barbara Sichtermann: Karol Marks, rynek i media. Zarchiwizowane z oryginaem na 21 wrzenia 2009 roku ; ródo 29 czerwca 2017 .

Opiniones de nuestros usuarios

Maria Ptak

Musiałem znaleźć coś innego na temat Prawo do lenistwa, co nie było typową rzeczą, o której zawsze czyta się w Internecie, i podobał mi się ten artykuł _zmienna.

Karolina Lewandowski

Zawsze dobrze jest się uczyć. Dziękuję za artykuł o zmiennej Prawo do lenistwa

Tadeusz Bielecki

Wreszcie artykuł o Prawo do lenistwa, który jest łatwy do przeczytania.