Istota i nic



Internet jest niewyczerpanym źródłem wiedzy, także jeśli chodzi o Istota i nic. Wieki i stulecia ludzkiej wiedzy o Istota i nic zostały przelane, i nadal są przelewane, do sieci, i właśnie dlatego dostęp do niej jest tak trudny, ponieważ możemy znaleźć miejsca, w których nawigacja może być trudna lub wręcz niewykonalna. Proponujemy, abyś nie rozbił się w morzu danych dotyczących Istota i nic i abyś mógł szybko i sprawnie dotrzeć do wszystkich portów mądrości.

Mając na uwadze ten cel, zrobiliśmy coś, co wykracza poza to, co oczywiste - zebraliśmy najbardziej aktualne i najlepiej wyjaśnione informacje na temat Istota i nic. Ułożyliśmy je również w sposób ułatwiający czytanie, z minimalistycznym i przyjemnym wyglądem, zapewniając najlepsze wrażenia użytkownika i najkrótszy czas ładowania. Ułatwiamy Ci to, abyś musiał się martwić tylko o to, by dowiedzieć się wszystkiego o Istota i nic! Jeśli więc uważasz, że osiągnęliśmy nasz cel i wiesz już wszystko, co chciałeś wiedzieć o Istota i nic, z przyjemnością przyjmiemy Cię z powrotem na te spokojne morza sapientiapl.com, gdy tylko Twój głód wiedzy zostanie ponownie rozbudzony.

Bycie i nico , próba fenomenologicznej ontologii (oryg. L'être et le néant. Essai d'ontology phénoménologique z 1943 r.) jest gównym dzieem filozoficznym Jean-Paula Sartre'a , skoncentrowanym na zagadnieniu ontologicznego fundamentu wolnoci .

Byt i Nico jest jednym z wielkich dzie filozoficznych 20. wieku. W dorobku Kartezjusza wpisuje si w tradycj francuskiego racjonalizmu, a jednoczenie inspiruje si nowsz i wspóczesn filozofi niemieck ( Hegel , Husserl , Heidegger ).

Swoj synn fenomenologiczn analiz spojrzenia ukazuje znaczenie innych dla samego siebie , pracuje nad ontologicznym rozrónieniem midzy sob i w sobie, a take oscylacj midzy przypadkowoci i transcendencj , co szczególnie kontrastuje ze synnymi twierdzeniami. takie jak skazanie na wolno i okrelenie wasnej odpowiedzialnoci jako losu egzystencjalnego.

Analizy te, przeprowadzone w oparciu o codzienne zjawiska, takie jak mio , wstyd , nienawi , strach , kamstwo o sobie czy seksualno , byy powodem szerokiego, ale czsto krótkowzrocznego odbioru tej pracy, co w szerokich krgach zachcao do zaoenie, e egzystencjalizm prowadzi ycie z gruntu hedonistyczne. Cel lub wyraz fundamentalnego pesymizmu .

Sartre opisuje czowieka jako nieustannie nawiedzanego przez prób osignicia ens causa sui, istoty, która jest jego wasn ziemi i któr religie nazywaj Bogiem. Ta naczelna zasada pracy prowadzi wreszcie Sartre'a do szkicu psychoanalizy egzystencjalnej , która postrzega siebie jako alternatyw dla szkoy freudowskiej .

Przegld zakadu

Sytuacja historyczna i znaczenie

Nigdy nie bylimy bardziej wolni ni pod okupacj niemieck () Odkd nazistowska trucizna przenikna do naszych umysów, kada suszna myl bya podbojem

- Jean-Paul Sartre: Republika Milczenia

Istota i nic pojawia si w Paryu w 1943 roku pod okupacj niemieck i pocztkowo prawie nie zwraca na siebie uwagi. Sartre rozpocz prac w 1942 roku podczas pracy nad swoj pierwsz sztuk Muchy . Projekt: dostarczenie ideologii do okresu powojennego, który w kadym razie ma by wyzwolon Francj i postfaszystowskim wiatem . Powinno to zaoferowa reorientacj poza totalitaryzm faszyzmu i stalinizmu, a take tradycyjny buruazyjny lub chrzecijaski wiatopogld . Jednoczenie praca odzwierciedla zwrot Sartre'a od czystego przedwojennego indywidualizmu , wyraonego w powieci Wstrt z 1938 roku, do filozofii spoecznej , która jednak nadal ksztatowana jest przez anarchistyczn koncepcj wolnoci Sartre'a. . Byt i nic stanowi bd filozoficzn podstaw tego, co w latach powojennych stanie si mod na egzystencjalizm .

Systematyka: ontologia i fenomenologia

Ontologia i fenomenologia to dwie dominujce koncepcje pracy.

Fenomenologia to ruch filozoficzny XX wieku, który wywodzi si od Edmunda Husserla , który chcia przeciwstawi si tendencjom filozoficznym swoich czasów, historyzmowi i psychologizmowi , poprzez podejcie majce na celu kontynuacj prawd logicznych . Metoda fenomenologiczna odnosia si wic do samych rzeczy jak uj to Husserl do tego, co jest nam dane w naszej codziennej percepcji. Czynic to, Husserl unika opierania si na pojciach i teoriach pochodnych. Fenomenologia opiera si na tym tak zwanym zjawisku .

Ontologia to nauka bycia . Ontologia jako cz metafizyki prowadzi indywidualne rzeczy, pojcia, rzeczy z powrotem do podstawowych poj, rzeczy, rzeczy. W ostatniej instancji na istot, która ley u podstaw wszystkiego innego.

Podstawowe koncepcje

Niektóre terminy w SN s niezbdne do zrozumienia caej pracy. We wstpie rozwijane s niektóre terminy w celu póniejszej analizy zjawiska. Cho terminy te s znane w historii filozofii, a ich pochodzenie zakada autor , zostan one nieco zmodyfikowane przez dyskusj. W szczególnoci wane jest tu pojcie zjawisko , które zyskuje w dyskusji z Husserlem i Heideggerem, para poj faktyczno i transcendencja , a take para poj samo w sobie i dla siebie .

Wszystkie te terminy maj okrelone znaczenie w Byciu i Nic . Znaczenia te s wyrazem konkretnego pytania postawionego przez autora i dlatego s umieszczane przed opisem dziea.

zjawisko

Na pocztku XX wieku pod wpywem Edmunda Husserla wyoni si nowy kierunek filozoficzny fenomenologii . Najwaniejszymi przedstawicielami tego nurtu s - obok Husserla - Heidegger, Max Scheler , Merleau-Ponty , Waldenfels i Sartre. Husserl postrzega ówczesn sytuacj filozofii jako nauki pomocniczej nauk przyrodniczych zdegradowany i próbowa zrehabilitowa filozofi jako nauk . W konfrontacji z psychologizmem i scjentyzmem Husserl dochodzi do nowego pocztku filozofii, zamierzonej w sensie Kartezjusza , a nastpnie zredukowanej do krótkiej formuy z fenomenologicznym wyrazem samych rzeczy . W centrum tego wyraenia znajduje si pojcie zjawiska, za pomoc którego Husserl opisuje czysty wygld rzeczy. Husserl zakada, e percepcje cielesne , tj. widzenie, wchanie, syszenie, odczuwanie, maj wysoki stopie dowodowy , a akty przedstawicielskie, takie jak wyobraanie sobie, fantazjowanie, zapamitywanie itp. s mniej oczywiste. Tak wic konstrukcje teoretyczne , cho s absolutnie konieczne, nie maj takiego samego znaczenia dla postpowania fenomenologicznego, jak cielesna percepcja. Punktem wyjcia fenomenologii pozostaje wic fenomen tego, co dane cielesne. Tym samym Husserl róni si od dotychczasowej tradycji filozofii i wspomnianych wyej przedstawicieli nauk. Fenomenologia nie widzi adnej prawdy ani substancji za zjawiskiem, z którego myli si o tym zjawisku, ale pozostaje fundamentalnie zwizana ze zjawiskiem.

Wygld jest absolutny w tym sensie, e nie odnosi si do adnego innego bytu , jak trzeba koniecznie myle, na przykad w filozofii transcendentalnej Kanta . Nie dostrzega w zjawisku nauk przyrodniczych, takim jak wiato, redukcjonistycznie pojmowanej prawdy o fotonach , lecz uwaa te wyjanienia za redukcjonistyczne, w argonie fenomenologii, konstrukcj teoretyczn, która sprowadza zjawisko do wyjanie prostszych. Fenomenologia nie neguje korzyci pyncych z tego podejcia, po prostu odmawia wniosku, e te wyjanienia s czym wicej ni redukcj.

Ssiednie zdjcie róy ma na celu zilustrowanie tego punktu. Czy prawda o róy jest botanicznym rozwaaniem porzdku systematycznego Czy jest to fizjologiczne i uwzgldnienie procesów zachodzcych w róy Czy s to wzgldy chemiczne dotyczce budowy struktury licia, kolorystyki, czy moe to aspekty ewolucyjne A moe jest to kontemplacja mionika kwiatów, hodowcy ró , waciciela róy lub widza przechodzcego obok róy Fenomenolog nie traktowaby priorytetowo adnego z wymienionych tu zjawisk.

Cogito przedrefleksyjne

Wedug Edmunda Husserla wiadomo jest zawsze wiadomoci o czym. Przepis ten przej Franz Brentano . Oznacza to, e wiadomo nie jest pusta, ale konstytutywnie potrzebuje treci, co oznacza, e nie moe by pustej wiadomoci. Refleksja to samokontemplacja wiadomoci. W ten sposób mog widzie siebie jako czytelnika, ale mog te tylko czyta i by bez szczególnej wiadomoci tego czytania podczas czytania. We wstpie Sartre zakada, e odbicie, to znaczy wiadomo, naszej wiadomoci moemy mie tylko wtedy, gdy istnieje struktura, któr nazywa przedrefleksyjnym cogito , czyli wiadomoci niepozycjonujc.

W swoim wywodzie Sartre postpuje nastpujco: Sartre zakada, e wiadomo refleksyjna jest wiadomoci czego, co jest obserwowane . Na przykad jestem dumny, wstydliwy itp. wiadomo czego nie ocenia si sama, jest cakowicie skierowana na zewntrz (SN 19). Wedug Sartrea wiadomoci czego brakuje dystansu, jaki posiada wiadomo pozycjonujca. Jednak wiadomo nierefleksyjna jest konstytutywna dla tej refleksyjnej wiadomoci. Naley to zilustrowa na przykadzie liczenia, który wybiera sam Sartre.

Kiedy licz, mog po prostu liczy, nie zdajc sobie sprawy, e licz. Ale jeli zapytaj mnie, co robi, odpowiem: Licz!. Sartre zakada teraz, e zanim jeszcze odruchowo przynios to do wiadomoci, musz ju mie wiadomo materii, któr nazywa przedrefleksyjnym cogito . Sartre uwaa niewiadom wiadomo za logicznie absurdalny.

Bycie dla siebie i bycie w sobie

Poprzez swoje badanie fenomenologicznego fenomenu Sartre odkrywa dwa odrbne obszary bytu. Terminami bycie-dla-siebie i bycie-w-siebie Sartre opisuje te odrbne obszary bycia. Bycie w sobie jest traktowane jako cao, która jest dokadnie tym, czym jest. Sartre wyciga ze swoich bada trzy stwierdzenia: Byt jest sam w sobie; byt jest tym, czym jest; byt jest. Samo w sobie jest samo w sobie, to znaczy jest niezalene od kontemplujcej je wiadomoci. Drugie stwierdzenie oznacza, e samo w sobie jest ze sob tosame i nie jest w trakcie stawania si lub jest w jaki sposób odseparowane od siebie, jak bycie dla siebie. Ostatnie stwierdzenie ostatecznie stwierdza, e samo w sobie zachowuje si bez odniesienia do tego, co moliwe lub konieczne, czyli bez powodu i sensu. Zatem bycie-w-sobie nie ma ani czasowoci, ani przestrzennoci.

Faktyczno i transcendencja

Faktyczno i transcendencja to dwa strukturalne elementy bycia dla siebie. Pojcie faktycznoci wyraa paradoksalny fakt, e bycie dla siebie wybiera swój sens, wolno jednak musi by jednoczenie zwizana w sytuacji, w której moe najpierw dokona wyboru. Faktyczno oznacza tutaj, tak jak w uyciu przez Dilthey'a , e pochodzenie , naród , ciao i epoka stanowi podstaw czowieka, której nie mona dalej oszukiwa . W przeciwiestwie do tego bycie dla siebie jest równie transcendencj. Innymi sowy, moe znacznie przekroczy rzeczywiste warunki. Transcendencja oznacza tutaj to, co wykracza poza dane. Tak wic jako osoba rzeczywicie mog mie ciao, które mnie ogranicza, na przykad, ale bdc dla siebie mog przekroczy t rzeczywisto, na przykad przywizujc mniejsz wag do mojej fizycznoci, stawiajc na pierwszym planie cechy duchowe itp. Mog tylko pozostawione mojej faktycznoci i przesoni moje moliwoci. Ostatecznie jednak, bdc dla siebie , nie mog uciec od odpowiedzialnoci za swój wybór. Wic moja transcendencja jest równie faktem, któremu mog zaprzeczy, ale nie mog cofn. Przy tej podwójnej strukturze bycia -dla-siebie , analizy fenomenu prowadzone s póniej.

Temat pracy

Sartre zatytuowa prac prób fenomenologicznej ontologii . Przypomina to stwierdzenie Martina Heideggera w jego pracy Bycie i czas , e ontologia powinna by prowadzona wycznie jako fenomenologia. Odnosi si to do przekonania, e tylko poprzez dostp do samych rzeczy, dictum fenomenologii, mona przyj twierdzenia o istnieniu . Zgodnie z tym przekonaniem wszystkie inne podejcia s przedstawiane retrospektywnie i tym samym faszowane. Struktury ontologiczne s ukryte, ale Heidegger i Sartre s przekonani, e ludzie posiadaj wstpne rozumienie bytu, które umoliwia zrozumienie w pierwszej kolejnoci. Obaj zgadzaj si take, e to uprzedzenie mona odnale w codziennym yciu ludu i e kada postawa ludu, wyraz caej jego egzystencji, bya z kolei tak zwanym wyraanym w swym rozumieniu rozumieniem bytu . Ontologia jest zatem moliwa tylko jako hermeneutyka tej egzystencji: jako rozumienie naszego codziennego ycia. W ten sposób konkretne relacje, formy ycia, mówienie , mylenie , kochanie, wiara i desperacja nabieraj dla fenomenologicznego ontologa istotnego znaczenia dla interpretacji istnienia.

Fundamentalne znaczenie dla pracy której jest kartezjaski tradycja entstammende, ontologiczny dualizm od res extensa ( On-istnienia rzeczy) i res cogitans ( for-sobie-Ness wiadomoci). Rzecz jest tym, czym jest: czyst pozytywnoci, byciem lub byciem w sobie; ale dla siebie jest tym, czym nie jest: istnieje tylko w relacji do negacji rzeczy, jako niebyt czego.

Jeli wiadomo jest zawsze ju wiadomo z czym, to zawsze ma ju przedmiot, a mianowicie w taki sposób, aby nie by to przedmiot, to jego bycia (dalej bycia dla siebie) jest zawsze ju nic to obiekt (z by-w-sobie): dla-siebie pojawia si jako czysta negacja w pozytywnoci bytu jako co, co nie istnieje lub jako co, co nie istnieje : dla-siebie istnieje tylko jako nic "Bycia ".

Analiza bycia dla innych, które pocztkowo wzorowo i zasadniczo ze wstydem jako zwyka antytetyka i konflikt midzy dla siebie (wolno, transcendencja, niebyt czego) a w sobie ( urzeczywistnienie , faktyczno , jako bycie-w-sobie tego, co dla siebie), powinno take powodowa zaporedniczenie obu obszarów bycia.

Swoj synn analiz spojrzenia Sartre ukazuje funkcj innego dla siebie, które w tym sensie daje bycie i jednoczenie okradanie : dla innego dla siebie ma zewntrze, pozytywne bycie otwarte na dostp i Nieustanne wycofywanie dyspozycji dla siebie i pozbawianie go niepobaliwej, posiadajcej i przekraczajcej determinacj, to znaczy wolnoci i planu wiata: inne nurkowania w to jako nic z bycia dla siebie wiat dalej; W ten sposób uzasadnia pragnienie bycia dla siebie, wiecznie skazan na zagad prób ponownego zawaszczenia skradzionego w ten sposób bytu i (ponownego) ustanowienia ideau tego pragnienia: w i dla siebie. By jako ens causa sui lub by Bogiem .

Tok mylenia o pracy

Wedug Sartre'a punktem wyjcia poszukiwa filozoficznych jest jedynie zjawisko ( patrz rozdzia Zjawisko) w sensie Husserla. Jeli to zjawisko zostanie zapytane o jego uwarunkowania, widz otrzymuje dwa odrbne obszary bycia, bycie-w-sobie i bycie-dla-siebie. Bycie-w-sobie to rzecz, któr mona znale w codziennym wiecie , podczas gdy bycie-dla-siebie oznacza wiadomo, czyli form ludzkiej egzystencji. Oba obszary bycia s ze sob powizane, bycie-w-sobie wiadczy o byciu-dla-siebie, jak ujmuje to Sartre, natomiast bycie-dla-sobie wymaga bycia-w-sobie, aby móc w ogóle by . Argumentacja ta jest rozwinita we wstpie i, zdaniem Sartre'a, pozostawia bez odpowiedzi kluczowe pytania: Jaka jest relacja midzy tymi dwoma obszarami bytu Jak mona myle o stosunku do bycia w ogóle, aby istniay dwie lub tylko jedna sfera bytu A jeli ani realizm, ani idealizm nie mog stworzy poczenia midzy tymi dwoma, jakie moe by inne rozwizanie Poniewa bycie dla siebie nie moe odpowiedzie na te pytania, analiza bycia dla siebie ma ogromny ciar dowodowy

Aby spróbowa odpowiedzie na te pytania, napisalimy t ksik

- Sartre. Istota i nic. str. 35

W kolejnych rozdziaach Sartre dokona fenomenologicznej analizy codziennych dowiadcze i na podstawie tych analiz pokae, w jaki sposób ludzie jako bycie dla siebie odnosz si do bycia-w-sobie i jak nasza egzystencja opiera si na innych ludziach i w zalenoci od nich. Z rozwaa tych wynika, e bycie-dla-siebie nie ma wasnej podstawy, tj. jest niczym i wymaga nie tylko bycia-w-sobie, ale take innego bycia-dla-sobie, które jest negacj bycia w-sobie, któr nazywa wolnoci , moe tylko poda powód. Praca koczy si rozwaaniami na temat syntezy obu obszarów bytu. Ta istota sama w sobie i dla siebie byaby egzystencj, która sama by si usprawiedliwiaa: Bóg .

Przegld terminów:

Sfera bytu Miy na wiecie termin ontologiczny
By w sobie Rzeczy Istota
By dla siebie wiadomo Istota
By w i dla siebie Bóg By

Jako egzystencjalista Sartre neguje jakkolwiek konstrukcj bycia w sobie i dla siebie, jak w przypadku Hegla czy Marksa i zwizanych z tym myli o wolnoci i postpie. W zniesieniu absolutnej pojcia wystpujce jako Boga w fenomenologii Hegla, Marksa w jego analizy Dasein w sensie przenonym podwyszone praca do niereligijnych bycia i dla siebie ludzkiej egzystencji, przez co on ma tendencj do dopuszczaj humanistyczne motywy dziaania.

Metoda pracy

Zobacz w szczególnoci: Fenomenologia

Metodyczne podejcie Sartre'a opiera si na fenomenologii Husserla i wchodzi bardziej w intencjonaln relacj wiadomoci i jest okrelane jako analiza regresywna . Róni si to od konwencjonalnego sposobu Husserlowskiej redukcji fenomenologicznej tym, e w tej redukcji Husserl wyprowadza wiedz o tzw. postawie naturalnej z powrotem do wiadomoci transcendentalnej i rozumie tre tej wiedzy jako korelaty tej wanie wiadomoci. Analiza regresywna pyta take o warunki istnienia wanie tych zjawisk wiadomoci.

Ju podtytu wskazuje na twierdzenie, e praca czy fenomenologi i ontologi. Podejcie Sartre'a charakteryzuje si analiz regresywn, która opiera si na fenomenologicznym rozwaaniu poszczególnych zjawisk, m.in. B. jzyk , strach , wolno itp. o ich ogólnych, lecych u podstaw niezbdnych strukturach pyta: Czym musi by czowiek, aby móg si ba Zasadniczo rozwaania w Byciu i niczym to przedstawienie zoonych struktur ludzkich, jako wyraz bytu, który ma szczególny stosunek do niczego , std nazwa dziea. Sartre rozrónia tutaj midzy ludzkiego bytu jako bytu, który nie jest tym, czym jest i to, co nie jest (bdc dla siebie) i jest to, co jest, co to jest (bdc w sobie) . Imponujcy aspekt tego sposobu mylenia dla antropologicznego spojrzenia na czowieka polega na tym, e Sartre nie myli o czowieku jako zestawieniu rónych dziaa lub waciwoci, ale jako caoci: kade dziaanie, kady ruch jest wyrazem caoci, prowadzi wstecz caoci i ujawnia t Cao bytu jednostki.

Historia idei podstawa pracy

Bernhard Waldenfels opisuje sytuacj historyczn w swojej ksice Fenomenologia we Francji :

... dialektyczny termin sownik Hegla (wnika) we wszystkie opisy fenomenologiczne i okrela ich przyrost od pocztku nicoci o pro-siebie i dla-innych a do zaprojektowania ideau dla siebie i dla siebie Jego. To przeplatanie si pierwotnie rónych siatek teoretycznych jest jedn z gównych trudnoci w czytaniu.

- Por. Bernhard Waldenfels: Fenomenologia we Francji. str. 79. Frankfurt 1987

Oprócz Hegla Sartre angauje w szczególnoci Edmunda Husserla i Martina Heideggera. We wstpie do Bycia i nic bardziej intensywnie zajmuje si pojciem zjawiska, którym posuguj si obaj autorzy. Ale daleko poza tym wymaga si od czytelnika omówienia caej historii filozofii od Kartezjusza przez Kanta do Heideggera.

Odchodzc od Heideggera, Sartre rozwija swoj fenomenologiczn ontologi na pojciu wiadomoci , które Heidegger znany jest z odrzucania, aby nie musie wypowiada si w jzyku filozofii przedmiotowej . Sartre jest wic bliszy Husserlowi ni Heideggerowi bez angaowania si w wskie ograniczenie cogito , którego dna, zdaniem Sartre'a, Husserl nie opuszcza. Z drugiej strony Heidegger zarzuca mu ch cakowitego wyrzeczenia si pojcia wiadomoci, a tym samym zignorowania istotnego wymiaru ludzkiej egzystencji. Poniszy cytat z Sartre'a podsumowuje rozwaania Sartre'a i pokazuje, jak autor wyobraa sobie ograniczenia fenomenologii Husserla i dlaczego zblia je do mylenia Kanta:

Ale cogito zawsze oferuje tylko to, o co go poprosisz. Kartezjusz pyta go o aspekt funkcjonalny: wtpi, myl, a poniewa chcia przej od tego aspektu funkcjonalnego do dialektyki egzystencjalnej bez przewodnika, popad w bd substancjalizmu. Nauczony tym bdem Husserl pozostawa niespokojny na poziomie opisu funkcjonalnego. Dlatego nigdy nie wyszed poza samo opisanie wygldu jako takiego, zamkn si w cogito i mimo swej negacji zasuguje na miano raczej fenomenisty ni fenomenologa; a fenomenizm zawsze graniczy z idealizmem kantowskim

- Sartre: byt i nic. Hamburg s. 163

Cytat przyblia filozofi Husserla do filozofii transcendentalnej Kanta, która, przynajmniej w interpretacji Sartre'a, opisuje rzeczy, ale do rzeczy nie zblia si. Tak jak Kant, znów w interpretacji Sartre'a, potrzebuje rzeczy samej w sobie jako istotnego konstruktu i dlatego nie rozwodzi si nad samymi rzeczami w celu wyjanienia swojej Estetyki transcendentalnej , tak Husserl trzyma si samego opisu zjawisk bez wyjaniania ich statusu ontologicznego.

Hegla

Sartre czerpie podstawowe pojcia swoich analiz ontologicznych dla siebie, w sobie i by dla innych od Hegla; jego obraz fundamentalnego konfliktu intersubiektywnego odnosi si do jego fenomenologii umysu , w szczególnoci do walki o uznanie, która jest tam idealnie reprezentowana .

Hegel przywizuje wielk wag do wyniku tej walki o ycie i mier : traktuje j jako ródo pewnoci siebie - tosamoci . Tutaj jednak pewno siebie sugi róni si od pewnoci siebie pana. Hegel rozrónia dwa typy samowiadomoci jako bycie dla siebie (mistrz) i bycie dla innych (suga). Pan opiera swoj pewno siebie na fakcie, e jest uznawany za wadc; W pojedynkowej konfrontacji z innym gardzi lkiem przed mierci i ryzykowa yciem: czynic to jednak jednoczenie pokona mistrza absolutnego; nie pracuje, ale cieszy si. Jednak strach ten uchwyci sug jako gorszego wojownika. Dry si przed Panem absolutnym, chce zachowa swoje ycie i poddaje si. Odtd jego ycie jest zdeterminowane prac dla Pana.

Wraz z tym podporzdkowaniem, które zastpuje prawdziwe zabijanie drugiego, historia ludzkoci zaczyna si jako historia nierównoci . Ale jest to jednoczenie dialektyczny rozwój pierwotnej relacji midzy panem a sug. Suga swoj pewno siebie czerpie z czasem nie tylko z faktu bycia dla kogo innego i pracy, ale poprzez swoj prac dostaje panowanie nad natur . Relacja midzy niezalen a zalen wiadomoci jest historycznie odwrócona na korzy sugi, od którego ostatecznie staje si zaleny.

Sartre przywaszcza sobie heglowski podstawowy model relacji midzyludzkich, aby jednoczenie pozbawi go historycznych implikacji: Ontologia bycia dla innych nie zna historycznej dialektyki rozwijania samowiadomoci, a jedynie daremno niepowodzenia jakiego lecy u podstaw absolutny (i ahistoryczny) projekt: by-w-i-dla-siebie lub by Bogiem. W przeciwiestwie do Hegla egzystencjalizm nie jest idealizmem historycznym : nie ma tu postpu w wiadomoci wolnoci (Hegel), ale (zrezygnowany) wgld w ontologiczn beznadziejno (midzy-)ludzkich de. Dla siebie i bycie dla innych pozostaj niepojednane ; samowiadomo w sensie Hegla istnieje tylko jako reifikujca opozycja do samego siebie.

Mimo caej systematyki i historii filozofii, punktem wyjcia dla Bycia i Nic pozostaj podstawowe rozwaania przedteoretyczne Sartre'a, które Sartre wycign z jego indywidualnego dowiadczenia yciowego i które znajduj odzwierciedlenie w wybitnych, schematycznych wyrazach jego egzystencjalizmu: Na przykad skazania na wolno.

Tre pracy

wprowadzenie

Wstp do pracy nosi tytu W poszukiwaniu bytu . Opisuje take podstawowy program wstpu: Jeli Sartre chce realizowa program ontologii fenomenologicznej, musi pokaza, jak przej od zjawiska do bytu. Zadanie to stawia go przed problemem rozwinicia jej podstawy z czystego zjawiska. Dla porównania: ontologie klasyczne rozwijaj swoje teorie na podstawie argumentacji. Do opracowania tej podstawy na podstawie zjawisk niezbdna jest ontologia fenomenologiczna. We wstpie Sartre najpierw rozwinie argumentacyjnie pojcie zjawiska na linii bytu. Pozostaa cz ksiki zmierzy si z fenomenologicznymi dowodami tego toku rozumowania.

Sartre przedstawia teraz podstawow struktur swojego podejcia filozoficznego, w ramach którego rozwijane s dwa obszary tematyczne:

Punktem wyjcia jego bada jest koncepcja fenomenu Husserla , któr postrzega jako decydujcy postp we wspóczesnym myleniu . W zwizku z powyszym, nowoczesnego mylenia i Sartre identyfikuje nowoczesnego mylenia o Husserla fenomenologii, przezwyciy i ujmuje si dualizm z bycia i wygld . Zjawisko jest absolutne w tym sensie, e nie tylko odnosi si do czego za nim , na przykad wiata widzialnego do fotonów za nim , ale samo zjawisko, jako wzgldny-absolut, odnosi si do caego szeregu moliwych przejawie. Oznacza to, e percepcja jednej strony domu odnosi si do wszystkich moliwych percepcji perspektywicznych domu. Ale co, jeli za wygldem nie mona znale bytu, jak przekonuje Sartre w konfrontacji z Kantem, Husserlem i Heideggerem, co z kolei jest warunkiem tego zjawiska dem Sein dieses Erscheinens.

W swoich poszukiwaniach Sartre odwouje si do faktu przedontologicznego rozumienia bytu, które kady czowiek, zgodnie z jego rozumieniem, posiada. W nastrojach takich jak obrzydzenie , nuda czy strach , wygld bytu mona dowiadczy i opisa. Podziela to przekonanie z Heideggerem. Sartre opisuje ten dowiadczany byt jako fenomen bytu [phénomène d'être] . U Husserla i Heideggera ten fenomen bytu jest rozumiany jako istota lub sens bytów.

Skoro jednak, zdaniem Sartre'a, fenomen bytu [phénomène d'être] nie jest bytem, na podstawie którego manifestuje si sens bytu, to fenomen bytu potrzebuje dla siebie racji: bytu zjawiska [ l'être du phénomène]. Ten byt fenomenu [l'être du phénomène] Sartre okrela w dalszej czci pracy jako byt transfenomenalny , za pomoc którego Sartre chce wyrazi, e byt ten nie jest ani poznawalny, ani zjawiajcy si . Sartre stwierdza niniejszym jednoczesno zjawiskowoci i transfenomenalnoci, co niektórzy interpretatorzy rozumiej jako szczególny punkt ontologii Sartre'a. Rozumie si przez to, e bycie zjawiska nie rozpywa si w zjawiskowym zjawisku bytu, lecz raczej wychodzi poza nie, ale z kolei moe by wywnioskowane jedynie poprzez zjawisko bytu.

Sartre wyrónia teraz dwie formy bytu transfenomenalnego:

  • transfenomenalny byt podmiotu i
  • transfenomenalny byt zjawiska.

W swoim wywodzie Sartre pokazuje, e wiedza o podmiocie opiera si na bycie, bo inaczej wiedza musiaaby si rozpuci. Sartre postpuje tu analogicznie do argumentacji uzasadniajcej istnienie zjawiska. Wedug Sartre'a tym transfenomenalnym bytem podmiotu jest teraz wiadomo .

Argumentacja wstpu:

Wyjcie 1. Krok argumentacji 2. Krok argumentacji 3 krok w argumentacji
zjawisko Bycie zjawiskiem
Bdc fenomenem wiadomo przedrefleksyjna Dla siebie
rzecz Jako taki

Nic

W fenomenologicznej ontologii Sartre'a nic nie jest rozumiane jako konstytutywny moment ludzkiej egzystencji.

Pochodzenie negacji

Pierwsze refleksje w Byciu i niczym zaprowadziy Sartre'a w lepy zauek, który skonfrontowa go z odkrytym przez niego problemem fundamentalnego oddzielenia obszarów bycia-w-siebie i bycia-dla-siebie. Opisuje bycie-w-sobie jako byt, co jest, czym jest i ten byt, bycie dla siebie, co ma by, czym jest. Tu pojawia si ródo negacji , widoczne ju w podstawowej strukturze bycia-dla-siebie. Skoro bycie dla siebie nie jest tym, czym jest, ale musi by, tu zaczyna si negacja, która póniej znajduje si we wszystkich codziennych negacjach. Bycie dla siebie jest ju negatywne w swoim sposobie bycia.

Nieprawd

W Rozdziale 2 (SN 91) Sartre opisuje zjawisko nieszczeroci ( mauvaise foi ), w niektórych przekadach okrelane równie jako self-kamstwo. Zjawisko to jest po raz pierwszy opisane w terminach fenomenologicznych ( opis ). Najpierw opisano prostsze, lece u podstaw zjawisko kamstwo . W tym opisie wyróniaj si nastpujce aspekty:

W kamstwie jest

  • kamca
  • okama,
  • przedmiot kamstwa - prawda lub rzekoma prawda.

Te trzy elementy strukturalne s niezbdne do kamstwa. Kamca kamie kamcy na temat prawdy, któr kamca zna, a kamcy nie moe pozna. Uwaa, e kamstwo jest prawd. Ale fenomen samokamstwa wymaga struktury, która czy te aspekty w jednej osobie. Prowadzi to do pytania, w jaki sposób sam kamca moe by tym, kogo okamano, skoro zna prawd, której ukrywa przed drugim. Pytanie Sartre'a dotyka tej struktury. Skoro kamstwo o sobie istnieje i e ono istnieje, zakada tutaj Sartre, to skoro mona okamywa samych siebie, to czym musi by czowiek w swoim bycie, aby ta moliwo zaistniaa

Zjawisko samokamstwa jest oczywicie wyjanione take w innych koncepcjach filozoficznych i psychologicznych ; porówna tutaj tylko mechanizmy obronne z podziau i represji w teorii psychoanalizy . Rónica w stosunku do tych poj tkwi w fundamentalnym pytaniu o fenomenologiczn ontologi w sensie Sartre'a, która twierdzi, e oferuje wyjanienie fundamentalnych warunków moliwoci takich zjawisk, jak rozszczepienie lub przemieszczenie równie dla tych teorii.

Samo w sobie

Samo samo w sobie jest drug czci bytu i niczym , co jest zawarte w rozdziaach

  • Bezporednie struktury samego siebie
  • Czasowo i
  • Transcendencja

dzieli. Wedug Sartre'a samo w sobie jest bytem, przez który nic nie przychodzi na wiat. Temat ten zosta podzielony na trzy rozdziay drugiej czci.

Bycie dla innych

W trzeciej czci pracy Sartre zwraca si do tematu alter ego . Najpierw omawia problem w tradycji filozoficznej, aby ponownie otworzy obszar problemowy poprzez podejcia Husserla, Hegla i Heideggera w znanej analizie spojrzenia. Nastpnie przechodzi do rozwaa o ciele, a po tej wstpnej pracy nad konkretnymi relacjami do drugiego czowieka, mioci , jzykiem , masochizmem, a take obojtnoci , podaniem , nienawici i sadyzmem przedstawia swoje myli. Rozwaania nad pojciami bycia zi s zakoczone.

Obca egzystencja

W tradycji filozofii temat obcej egzystencji wie si z pojciem solipsyzmu . Chodzi o to, jak mog czerpa z tego wiedz, e druga osoba te jest naprawd osob, tak jak ja. Jeli nie uda mi si tego zademonstrowa, pozostan samotny na wiecie jako jednostka. Sartre pokazuje teraz, e dwie wielkie szkoy filozoficzne, idealizm i realizm , nie maj realnego rozwizania tego problemu. Realista staje si idealist, a idealista realist. Oba systemy zawodz z powodu problemu obcej egzystencji. Sartre przyjmuje za pewnik, e tak naprawd jestemy zmieniani przez istnienie innego. Pokazuje to na rónych przykadach. Ale jeli dwa gówne punkty widzenia filozofii nie mog tego wyjani, pojawia si pytanie, jak mona wyjani to zjawisko obcego istnienia. W tym celu autor przyglda si rozwizaniom zaproponowanym przez Husserla, Hegla i Heideggera, w których systemach filozoficznych porusza si lub których systemy okreli we wstpie jako postp w myleniu nowoytnym. Zarzuca wszystkim trzem autorom, e nie udao si rozwiza problemu solipsyzmu, poniewa pozostaj oni na poziomie wiedzy, a wic poziomie wiadomoci refleksyjnej, na ciece fundamentalnego wyprowadzenia ode mnie do innych. Z kolei podejcie Sartre'a schodzi na poziom wiadomoci przedrefleksyjnej. Zalet tego podejcia jest to, w zalenoci od autora, e pewno istnienia drugi jest oczywiste . Na poziomie konkretnego stosunku do innego Sartre dochodzi do pewnoci obcego istnienia poprzez opisy fenomenologiczne:

A dyskusja o byciu-z na poziomie intersubiektywnoci nie moe prowadzi do bardziej zdecydowanej pewnoci.

- Wolfgang Janke, Filozofia egzystencjalna s. 122
Widok

Sartre opisuje dwie podstawowe postawy wobec innych ludzi, pomidzy którymi si naprzemiennie i które wzajemnie si wykluczaj: patrzenie na drugiego jako na przedmiot (widzenie drugiego) lub postrzeganie siebie jako widzianego przez drugiego jako przedmiot (bycie widzianym). Wszystkie konkretne relacje (mio, obojtno, masochizm) z blinimi wynikaj z jednej lub drugiej postawy, przy czym relacje s niestabilne (metastabilne) i ulegaj zmianom.

W oczach drugiego dowiadczam innego jako wolnoci, która czyni mnie przedmiotem.

- Sartre , s. 457
Wstyd

Konkretne relacje z innymi

W tym rozdziale Sartre konkretyzuje powizania z innym, które wczeniej rozwaane byy tylko w zasadzie. Dla Sartre'a jest tylko to konkretne spotkanie, które ukazuje bycie dla siebie dla drugiego i pokazuje mu, e jego bycie wymyka si samemu sobie. Sartre wyrónia teraz pierwsz postaw wobec drugiej, po której niepowodzeniu nastpuje druga postawa, aw konsekwencji pytanie o dowiadczenie wspólnotowe.

Sartre dzieli konkretne relacje z innymi na trzy rozdziay:

  • Pierwszy stosunek do drugiego: mio, jzyk, masochizm
  • Drugi stosunek do innych: obojtno, podanie, nienawi, sadyzm sad
  • Bdc z i my
Mio

Kocha oznacza chcie, aby drugi chcia by kochany przez jednego. To dialektyczne uwikanie wskazuje na problematyk relacji innego, któr Sartre uwaa za konflikt . Podstaw tego punktu wyjcia jest nastpujce przekonanie Sartre'a:

Drugi ma sekret (...) tego, kim jestem.

- SN s. 467
i

Spojrzenie drugiej osoby ksztatuje moje ciao w jego nagoci, pozwala mu powsta, modeluje je, wydobywa takie, jakie jest, widzi je tak, jak ja nigdy go nie zobacz.

- SN s. 467

Skoro drugi wycofuje si ze mnie w swojej wolnoci, mio, wedug Sartre'a, jest moliwoci przezwycienia tego rozdziau midzy mn a innym. Jednak próba zbudowania mostu nie udaje si z powodu fundamentalnej przepaci midzy dwojgiem ludzi, którzy s definiowani jako wolno i którzy wanie t wolno straciliby.

Chce si by kochanym przez wolno i domaga si, aby ta wolno jako wolno nie bya ju wolna, (...) aby ta wolno zostaa uchwycona sama przez si, aby (...) jak w szalestwie, jak we nie (...) jej. chce wasnej niewoli. A to uwizienie powinno by darmow abdykacj, która jest jednoczenie przykuta do naszych rk.

- SN s. 471

Sartre stwierdza, e w mioci kochanek próbuje uchwyci wolno ukochanej. Drugi powinien kocha mnie takim, jakim jestem. To powinno niszczy jednak wolno drugiego. Tak wic kochanek musi przekona swojego odpowiednika, by go kocha i uwodzi. Jest to jednak punkt wyjcia do poraki, poniewa ukochany jest w pewien sposób manipulowany wobec kochanka.

Mio wymuszona to nie mio. Mio stworzona na podstawie faszywych pozorów równie nie jest mioci; przynajmniej z punktu widzenia kochanka. Uwodzenie , wedug Sartre'a, teraz jest manipulacja , poniewa pokazuje si jako uwodziciel Chciaby zauway, e wstrzymuje wanie te aspekty, które nie chce si przyzna. Tak wic w inicjacji mioci nie wytyka si wprost wasnych bdów, chyba e s one flirtowane. Ten flirt suy jednak ukryciu, poniewa próbuje odwróci ich uwag wanie poprzez wyrane przedstawienie bdów.

Uwodzenie oznacza cakowite i ryzykowne wzicie mojej obiektywnoci dla innych, wystawianie si na spojrzenie drugiego, oznacza ryzyko bycia widzianym, aby nastpnie zacz od nowa i spojrze na drugiego, aby przywaszczy sobie moje i poprzez moja obiektywno; odmawiam opuszczenia lokalu, w którym dowiadczam mojego obiektywizmu; Chc rozpocz walk na tej stronie robic z siebie czarujcy obiekt

- SN s. 477

Wedug Sartre'a mio zawodzi wanie w tych punktach. Poniewa widzimy drugiego i to jest postrzegane w sposób, w jaki on nie chce widzie siebie, mio jest cigym konfliktem, który moe rozpyn si tylko w cakowitej znajomoci drugiego. Ale to nie jest moliwe, a zatem klska mioci jest jednoczenie jej nieustannym odtwarzaniem.

Mie, robi i by

W czwartej czci By i nic Sartre pokazuje, e dziaanie wie si z wolnoci i e o wolnoci mona myle tylko w sytuacjach. Z tego nastpnie wyprowadza odpowiedzialno czowieka za swoje czyny. Badania prowadz do rozwaa nad psychoanaliz egzystencjaln , któr naley postrzega jako alternatyw dla psychoanalizy Freuda .

By i robi

Model dziaania Sartre'a mona w najlepszym razie zilustrowa Drive-Intencje-krg. Róni si to zasadniczo od modelu dziaania Arystotelesa . Zasadniczo mona powiedzie, e model Arystotelesa zakada zamknity wiatopogld . Wedug Arystotelesa ludzkie dziaanie jest form ruchu. W etyka prosi o pochodzeniu Arche tego ruchu. Arystoteles widzi j w pogoni za dobrem, agatonem , ku któremu skierowane s wszelkie ludzkie dziaania. W telos ludzkiego dziaania jest odpowiednio dobra, poniewa jest w tym, e racjonalna natura czowieka jest realizowany.

Aby okreli w zarysie, na czym polega szczcie, jako najwysze dobro dla czowieka, Arystoteles pyta: Jaka jest specyficzna funkcja lub zadanie ( ergon ) czowieka Polega ona na wydziale rozumu ( logos ), który odrónia go od innych istot ywych. Ta cz duszy, która jest specyficzna dla czowieka, ma t zdolno rozumowania; druga cz duszy, która skada si z emocji i pragnie , sama w sobie nie jest rozsdna, ale moe kierowa si rozumem. Aby osign szczcie, jednostka musi uywa rozumu, a nie tylko go posiada, na dusz met i w szczytowej kondycji ( Arete ). W zwizku z tym dobro dla czowieka, szczcie, jest jedno

Dziaanie duszy wedug dobroci ( kat 'areten ), a jeli istnieje kilka rodzajów dobra, w sensie tego, który jest najlepszym i przede wszystkim ostatecznym celem ( teleios ). Trzeba jeszcze doda: za ycia. Bo jaskóka nie sprawi, e wiosna nawet dnia. Tak wic nawet dzie lub krótki czas nie czyni czowieka bogim ( makarios ) i szczliwym ( eudaimôn ).

- NE I 7, 1098a17-19.

Sartre nie moe przyj tego modelu, poniewa ontologia fenomenologiczna nie zna adnego bytu, ani racjonalnego, ani biologicznego. Jeli istnienie poprzedza istot, to dziaanie nie moe by powizane z istotnymi aspektami. Tutaj staj si widoczne implikacje mylenia sartriaskiego na poziomie moralnoci . Ani szczcie, ani ch przeycia nie s podstawowymi celami dziaania. Tylko czowiek wyznacza te cele jako wartoci. Podejcie Sartre'a jest podobne do Arystotelesa, z t rónic, e nie widzi on telosu dziaania w dobru czy szczciu, ale raczej ustalony przez samych ludzi. Istnieje zatem korespondencja w konstrukcji pozwu, ale nie w postanowieniach merytorycznych poszczególnych dziaów.

Te dwa systemy mona porówna w nastpujcy sposób:

Arystoteles Jean-Paul Sartre
dobry (agathon) wolno
Denie (orexis) Wybory prawybory (projekt podstawowy)
Intencjonalno (transcendencja)
dobrowolnie - brane pod uwag Napd (wola) - motyw (odbicie)
Decyzja (prohaireza) decyzja
Akcja (praktyka) wtek

Historia wpywu

Das Sein und das Nothing, mimo ogromnej dystrybucji i wysokiego poziomu wiadomoci, co z pewnoci wynikao z mody na egzystencjalizm po II wojnie wiatowej, jest cile wyspecjalizowanym dzieem filozoficznym, którego naukowe twierdzenie zostao ju ukazane w zoonym wstpie. . Ich lektura jest niezbdna do zrozumienia caej pracy, poniewa Sartre wypracowuje tutaj podstawowe elementy swojej fenomenologicznej ontologii.

Praca stawia przed czytelnikiem wysokie wymagania, a radzenie sobie z jej tem w historii idei jest zoone. Rzadko znajduje si w harmonogramie seminariów nauczania akademickiego. Jednym z powodów moe by to, e

"Filozofia Jeana-Paula Sartre'a (jest) filozofi, do której odwouje si zbyt wielu filozofów, naukowców i laików, ale zbyt mao czyta - przynajmniej czyta powanie."

- Schumacher s. 4
albo e filozofia Sartre'a jest filozofi, która

... nadal nie jest waciwie rozumiane.

- Schumacher s. 4

Odnosi si wraenie, e to dzieo zostao najbardziej znieksztacone i zafaszowane. Dotyczy to w szczególnoci pogldu uksztatowanego przez recepcj Heideggera , która zarzuca analizom Sartre'a konkretne ludzkie zjawiska jako powrót do rozwaa ontycznych , tj. Sartre nie rozpatruje bytu w sensie rónicy ontologicznej , lecz spada na -stan ontologiczny, powrót do poziomu bytów . Jednak niedawna recepcja dziea wskazuje na nowe zainteresowanie myleniem sartriaskim przez autorów analitycznych, takich jak Arthur C. Danto czy Gregory McCulloch .

krytyka

Krytyk bytu i niczego mona podzieli na dwa szerokie obozy. Jedna cz dotyczy fundamentalnej krytyki, jak ontologia fenomenologiczna otrzymuje od filozofii analitycznej . Krytyka ta jest podobna do krytyki, która zostaa wykonana z hermeneutyki od Heideggera faktycznoci .

Drugi nurt krytyki mylenia Sartre'a dotyczy metodycznego i merytorycznego podejcia dziea. Poniewa krytyka ta dotyczy poszczególnych aspektów prezentowanych tu terminów, s one tutaj na pierwszym planie.

literatura

  • Jean-Paul Sartre: Bycie i nic . Rowohlt Tb., Hamburg 1993, wydanie 10. ISBN 3-499-13316-4
  1. b Sartre
  2. Sartre , s. 35
  3. Sartre s. 9
  4. Sartre s. 10
  5. Sartre , s. 14
  6. Sartre s. 16
  7. ^ Sartre , s. 464

Biograficzny

  • Annie Cohen-Solal: Sartre. 1905-1980 . Reinbek ur. Hamburg 1991
  • Simone de Beauvoir: W kwiecie wieku . Reinbek ur. Hamburg

Przedstawienia

  • Thomas Blech: Edukacja jako wydarzenie zagraniczne. Wolno i historyczno z Jean-Paulem Sartre'em . Tectum Verlag, Marburg 2001 (Zugl: Kolonia, Univ. Diss. 2001)
  • Bernard-Henri Lévy : Sartre. Filozof XX wieku . Hanser, Monachium 2002
  • Traugott König (red.): Czytanie ksiki Sartre'a. Wymylanie ludzi . Rowohlt, Reinbek koo Hamburga 1986.
  • Arthur C. Danto: Jean-Paul Sartre . Steidl-Verlag, Getynga 1992.
  • Martin Suhr: Sartre za wprowadzenie . Wydanie drugie, Junius, Hamburg 2004, ISBN 3-88506-394-8
  • Ferdinand Fellmann: Fenomenologia . Hamburg 2006, ISBN 3-88506-616-5

Literatura specjalna

  1. Waldenfels , s. 79
  2. Waldenfels , s. 82
  3. Waldenfels , s. 80
  • Thomas Damast: Jean-Paul Sartre i problem idealizmu . Berlin 1994, ISBN 3-05-002309-0
  1. Dandyk , s. 61
  2. Dandyk
  • Bernhard N. Schumacher (red.): Jean-Paul Sartre: Byt i nic . Akademie Verlag, 2003, ISBN 3-05-003236-7
  1. Schumacher , s. 198-210
  2. Schumacher , s. 3
  3. Schumacher , s. 4
  4. Schumacher , s. 4
  • Wolfgang Brauner: Przedrefleksyjny Cogito . Monachium 2007
  1. Brauner , s. 97
  2. Brauner , s. 96
  3. Brauner , s. 98

Zobacz te

linki internetowe

Indywidualne dowody

  1. Lub ... trzy due H. Ta chwytliwa, triadyczna formua jako klucz do czytania dziea prawdopodobnie pochodzi od H.-G. Gadamera ; zobacz te: Bycie i nic . W: Traugott König (red.): Sartre. Kongres . (encyklopedia rowohlta), Reinbek ur. Hamburg 1988, s. 38. Mona m.in. patrz rozdzia IV Husserl, Hegel, Heidegger w trzeciej czci pierwszego rozdziau Bycia i nic . róda Sartre'a zob. Badanie przeprowadzone przez Alfreda Betschart sartreonline.com ( pamitk z oryginaem od 16 listopada 2013 roku w Internet Archive ) Info: archiwum Link zosta wstawiony automatycznie i nie zostaa jeszcze sprawdzona. Sprawd link do oryginau i archiwum zgodnie z instrukcjami, a nastpnie usu to powiadomienie. (PDF; 289 kB). Klasyfikacja Sartre'a w tradycji filozoficznej i jego przywaszczenie dzie Heideggera, którym towarzysz produktywne nieporozumienia, opisuje szczegóowo Lévy'ego, cz pierwsz, rozdzia 4. Lévy odnosi si m.in. pod wpywem Nietzschego i Bergsona. Sartre poznawalimy fenomenologi Husserla i przez Emmanuela Levinasa " Theorie de l'intuicji dans la phenoménologie de Husserla , który w ten sposób wprowadzony fenomenologiczn mylenia we Francji (por Lévy , str. 148). @1@2Szablon: Webachiv / IABot / www.sartreonline.com
  2. ^ W: Jean-Paul Sartre: Pary pod okupacj , s. 37; Cytat za: Cohen-Solal , s. 295
  3. Simone de Beauvoir podsumowuje ówczesn sytuacj wród bojowników ruchu oporu intelektualnego, którym m.in. Camus usysza take: Obiecalimy sobie, e na zawsze zawrzemy przymierze przeciwko systemom, ideom, ludziom, których potpilimy. Nadejdzie godzina ich klski. Wtedy przyszo znów byaby otwarta i do nas naleaoby uksztatowanie jej moe politycznie, ale zdecydowanie duchowo. Chcielimy przedstawi ideologi na okres powojenny. De Beauvoir , s. 481
  4. Sam Sartre mia ambiwalentny stosunek do tego tytuu: Oprócz wyraania krytycznego dystansu, istniej popularne wykady filozoficzne, takie jak Egzystencjalizm to humanizm , które wygasza w przepenionych wówczas salach w wyzwolonym Paryu (padziernik 1945 r.) i które nada ten tytu równie zakopotany. Por. na ten temat: Cohen-Solal , s. 387 n. Nadszed egzystencjalizm
  5. Por. Martin Heidegger: Bycie i czas . s. 25.
  6. W swoim póniejszym zwrocie do marksizmu Sartre przyjmuje koncepcj pracy zdefiniowan przez Karola Marksa z punktu widzenia egzystencjalizmu, ale rozpoznaje przyczyn utrwalenia marksizmu w materializmie historycznym i sformuowanych w nim prawach ruchu spoecznego . Sartre widzi egzystencjalizm jako sposób na rozwizanie tego paraliu ideologicznego.
  7. we wspóczesnej Francji gównie za porednictwem Alexandre Kojève
  8. w rozdziale Niezaleno i zaleno samowiadomoci; Dominacja i niewola: Kiedy Hegel mówi o fenomenologii, ma na myli co zupenie innego ni to, co wspóczesna fenomenologia opisuje na pocztku Husserla: Hegel uywa tego do nazwania doktryny o historycznych formach pojawiania si i rozwoju ducha.
  9. Oryginalny cytat: Czowiek jest skazany na wolno; Zobacz. adamaszek
  10. Peter Caws: Pochodzenie negacji . Schumacher , s. 47
  11. Jean-Paul Sartre: Byt i nic . 16. edycja. Oprawa mikka Rowohlt, s. 636-637 .
  12. patrz Arystoteles, Etyka nikomachejska

Opiniones de nuestros usuarios

Paula Marcinkowski

Podoba mi się ta strona, a artykuł o Istota i nic jest tym, którego szukałem.

Agnieszka Kamiński

Nie wiem, jak dotarłem do tego artykułu o zmiennej, ale bardzo mi się podobał.

Richard Stefaniak

Wpis _zmienna bardzo mi się przydał.