W świecie Stanisław Warszewicki istnieje nieskończona ilość perspektyw, pomysłów i opinii, które zachęcają nas do zgłębiania i odkrywania więcej na ten fascynujący temat. Jest to temat, który na przestrzeni dziejów przykuwał uwagę niezliczonych osób i pozostaje aktualny we współczesnym świecie. Od początków po wpływ na dzisiejsze społeczeństwo, Stanisław Warszewicki to temat, który nigdy nie przestaje nas fascynować. W tym artykule zbadamy różne aspekty i podejścia do Stanisław Warszewicki, od jego początków po dzisiejszy wpływ, aby zapewnić nam głębsze zrozumienie tego ekscytującego tematu.
![]() | ||
| ||
Data i miejsce urodzenia |
ok. 1530 | |
---|---|---|
Data i miejsce śmierci | ||
Rektor Kolegium jezuitów w Lublinie | ||
Okres sprawowania |
1582–1590 | |
Wyznanie | ||
Kościół | ||
Inkardynacja | ||
Prezbiterat |
1562 |
Stanisław Warszewicki herbu Kuszaba (ur. ok. 1530 w Warszawicach, zm. 3 października 1591 w Krakowie) – polski pisarz, działacz kontrreformacyjny, tłumacz, znawca greki, jezuita.
Obok Jakuba Wujka i Piotra Skargi) jeden z bardziej zasłużonych polskich jezuitów.
Stanisław był bratem przyrodnim Krzysztofa. Wychowanek Akademii Krakowskiej. Studiował w Wittenberdze pod kierunkiem F. Melanchtona (głównego reformatora niemieckiego szkolnictwa) oraz na Uniwersytecie Padewskim. Od 1556 był sekretarzem króla Zygmunta II Augusta. Po wyświęceniu na księdza w 1562 otrzymał kanonię gnieźnieńską i poznańską. W 1567 r. wyjechał na studia do Rzymu i tegoż roku wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego. W latach 1570–1572 organizator kolegium jezuickiego w Wilnie. W 1574 r. z inicjatywy papieża Grzegorza XIII i Anny Jagiellonki, przebywał w Szwecji z zadaniem nakłonienia Jana III Wazy do przejścia na katolicyzm. W latach 1578–81 był spowiednikiem żony Jana III i wychowawcą królewicza Zygmunta. Po zakończeniu misji w Szwecji skierowany został do Lublina, gdzie zajmował się kaznodziejstwem, dysputami z arianami oraz gromadzeniem środków na budowę gmachu kolegium i kościoła. W latach 1582–1590 rektor kolegium jezuitów w Lublinie.
Przełożył z greki na łacinę Etiopiki Heliodora (Aethiopicae historiae libri, Bazylea 1552, wydane z listem pochwalnym Filipa Melanchtona), które stały się w okresie baroku modnym wzorcem romansu dworskiego i przygodowego.
Przetłumaczył na język polski utwory mistyka hiszpańskiego św. Ludwika z Granady: Przewodnik grzesznych ludzi (1567) i Zwierciadło człowieka chrześcijańskiego (1577).