W dzisiejszym świecie Mika Aaltola stał się tematem o wielkim znaczeniu i zainteresowaniu wielu różnych osób i sektorów. Od jego powstania po wpływ na dzisiejsze społeczeństwo, Mika Aaltola pozostaje istotnym tematem, który wywołuje debatę i refleksję. W tym artykule zbadamy różne aspekty Mika Aaltola, analizując jego implikacje i wpływ w różnych obszarach. Od swoich historycznych początków po obecne znaczenie, Mika Aaltola stał się tematem zainteresowania, który zasługuje na zbadanie i zrozumienie, aby lepiej zrozumieć otaczający nas świat.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
2 maja 1969 |
---|---|
Zawód, zajęcie |
politolog, nauczyciel akademicki |
Alma Mater |
Mika Petteri Aaltola (ur. 2 maja 1969[1] w Jämsänkoski[2]) – fiński politolog i nauczyciel akademicki, dyrektor Fińskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, kandydat w wyborach prezydenckich w 2024, deputowany do Parlamentu Europejskiego X kadencji.
W 1992 uzyskał licencjat z psychologii na Uniwersytecie Columbia, a w 1994 magisterium z nauk społecznych na Uniwersytecie w Tampere. Doktoryzował się na tej samej uczelni w 1999. Specjalizował się w zakresie stosunków międzynarodowych[2][3]. Był nauczycielem akademickim na Uniwersytecie w Tampere. Wykładał również m.in. na University of Cambridge, Uniwersytecie Minnesoty i Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa. Objął później stanowisko profesora stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Tallińskim[2][3]. W 2011 został dyrektorem ds. projektów w Fińskim Instytucie Spraw Międzynarodowych, a w 2019 powołano go na dyrektora tego instytutu[2][3].
Zyskał pewną rozpoznawalność i popularność w 2022, gdy po rozpoczęciu inwazji Rosji na Ukrainę zaczął regularnie pojawiać się w mediach jako ekspert z zakresu stosunków międzynarodowych[4]. W sierpniu 2023 zadeklarował zamiar kandydowania w wyborach prezydenckich w 2024[4], w październiku tegoż roku ogłosił zebranie wystarczającej do zarejestrowania swojej kandydatury liczby podpisów[5]. W pierwszej turze głosowania ze stycznia 2024 otrzymał poparcie na poziomie 1,5% głosów[6]. W tym samym roku z ramienia Partii Koalicji Narodowej uzyskał mandat eurodeputowanego X kadencji[7].