W świecie Kjell Magne Bondevik istnieje nieskończona liczba aspektów i punktów widzenia, które można badać i omawiać. Od historii po wpływ na dzisiejsze społeczeństwo, Kjell Magne Bondevik to temat, który przez lata przyciągał uwagę i zainteresowanie wielu osób. Niezależnie od tego, czy chodzi o życie Kjell Magne Bondevik, jego znaczenie w określonym kontekście, czy też jego wpływ zawodowy, istnieje wiele perspektyw i podejść, które można przyjąć, podejmując ten temat. W tym artykule zbadamy różne aspekty Kjell Magne Bondevik i przeanalizujemy jego znaczenie w różnych kontekstach, prezentując głębsze zrozumienie jego znaczenia i wpływu.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
3 września 1947 |
---|---|
Premier Norwegii | |
Okres |
od 17 października 1997 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Premier Norwegii | |
Okres |
od 19 października 2001 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Kjell Magne Bondevik (ur. 3 września 1947 w Molde) – norweski duchowny i polityk. Dwukrotnie premier Norwegii w latach 1997–2000 oraz 2001–2005.
Ukończył teologię na Uniwersytecie w Oslo w 1975. W 1979 został pastorem luterańskiego Kościoła Norwegii. Jest żonaty z Bjørg Rasmussen, z którą ma trójkę dzieci.
Reprezentując partię Kristelig Folkeparti, zasiadał w Stortingu od 1973 do 2005. Był przewodniczącym klubu parlamentarnego partii w latach 1981–1983, 1986–1989, 1993–1997, 1997 oraz 2000–2001. Pełnił również funkcję przewodniczącego partii w latach 1983–1995. W latach 1989–1990 sprawował urząd ministra spraw zagranicznych Norwegii w rządzie Jana Pedera Syse, od 1983 do 1986 był ministrem ds. kościoła i edukacji w rządzie Kåre Willocha. W latach 1985–1986 jednocześnie zajmował stanowisko wicepremiera[1].
W latach 1997–2000 był premierem rządu tworzonego Kristelig Folkeparti, liberalne ugrupowanie Venstre i Partię Centrum (Senterpartiet). W latach 2001–2005 kierował rządem tworzonym przez macierzystą partię chadecką, konserwatywną partię Høyre i liberałów. Po odejściu z parlamentu założył organizację działającą na rzecz praw człowieka.