1980 | |
---|---|
1981 | |
1982 | |
1983 | |
1984 | |
1985 | |
1986 | |
1987 | |
1988 | |
1989 |
1990 | |
---|---|
1991 | |
1992 | |
1993 | |
1994 | |
1995 | |
1996 | |
1997 | |
1998 |
|
1999 |
2000 | |
---|---|
2001 | |
2002 | |
2003 | |
2004 | |
2005 | |
2006 | |
2007 | |
2008 | |
2009 |
2010 | |
---|---|
2011 | |
2012 | |
2013 | |
2014 | |
2015 | |
2016 | |
2017 | |
2018 | |
2019 |
2020 | |
---|---|
2021 | |
2022 | |
2023 | |
2024 |
W dzisiejszym świecie Katherine Dunham stał się tematem coraz większego zainteresowania ludzi w każdym wieku i o każdym pochodzeniu. Od wpływu na społeczeństwo po implikacje dla gospodarki światowej, Katherine Dunham wywołał debatę i kontrowersje w różnych obszarach. Kiedy zagłębiamy się w ten ekscytujący temat, niezwykle ważne jest zrozumienie jego wielu aspektów i rozważenie różnych perspektyw, które istnieją w tej kwestii. W tym artykule zbadamy różne aspekty Katherine Dunham, analizując jego wpływ na współczesny świat i jego potencjał do kształtowania przyszłości.
![]() Katherine Dunham (1956) | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Zawód, zajęcie |
tancerka, choreografka, antropolożka, działaczka |
Katherine Dunham, pseudonim Kaye Dunn (ur. 22 czerwca 1909 w Chicago, zm. 21 maja 2006 w Nowym Jorku) – afroamerykańska tancerka, choreografka, antropolożka i działaczka społeczna[1][2].
Wychowywała się w Joliet. Ukończyła antropologię na Uniwersytecie Chicagowskim. Uczyła się też tańca, a jej nauczycielką była Ludmila Speranzeva. Zadebiutowała w 1933 roku w Chicago w balecie La Guillablesse, do którego choreografię przygotowała Ruth Page. W 1934 roku tańczyła wraz z grupą taneczną na koncercie odbywającym się podczas wystawy światowej w Chicago. W latach 1935–1936 występowała z zespołem Chicago Civic Opera[1][2][3].
Od lat 30. prowadziła badania nad tańcem i rytuałami na Karaibach[1][2]. Szczególnie zainteresował ją kult voodoo na Haiti (w późniejszym czasie została nawet jego kapłanką – mambo)[3]. W 1938 roku dołączyła do Federal Theatre Project w Chicago, gdzie wystawiana była kompozycja taneczna jej autorstwa L’Ag’Ya oparta na tańcach karaibskich. W 1939 roku udała się do Nowego Jorku, gdzie zajmowała się choreografią do sztuk i musicali[1][2].
Wraz z utworzoną przez siebie grupą artystów afroamerykańskich (znaną jako Katherine Dunham Company) wystawiała na Broadwayu własne kompozycje taneczne, wśród nich Tropics and Le Jazz Hot: From Haiti to Harlem. Tańczyła razem ze swoją grupą w musicalu Cabin in the Sky (1940). Przygotowała choreografię także do następujących filmów, w których także sama występowała: Carnival of Rhythm (1942), Stormy Weather (1943) oraz Casbah (1947). Jej mąż, John Pratt, współpracował z nią przy produkcjach tanecznych prezentowanych w Stanach i za granicą, takich jak Carib Song, Bal Nègre czy Bamboche!, w których widoczne były zapożyczenia z badanych przez nią tańców afroamerykańskich mieszkańców Karaibów. W 1963 roku przygotowywała choreografię do opery Aida, wystawianej w Metropolitan Opera[1][2].
W latach 1965–1966 pełniła funkcję doradczyni do spraw kultury prezydenta i rządu Senegalu. W 1967 roku otwarła Performing Arts Training Center (którego została dyrektorką) w East Saint Louis, gdzie zamieszkała. Pracowała także na Southern Illinois University w pobliskim Edwardsville. Była działaczką społeczną (m.in. angażowała się w projekty na rzecz afroamerykańskich uczniów w Chicago) i walczyła o przestrzeganie praw człowieka (w 1992 roku podjęła strajk głodowy w obronie uchodźców z Haiti)[1][2].