Jeanne Golay

W tym artykule przeanalizujemy wszystko, co jest związane z Jeanne Golay. Od jego powstania i ewolucji po wpływ na dzisiejsze społeczeństwo. Na przestrzeni dziejów Jeanne Golay odgrywał zasadniczą rolę w różnych aspektach życia codziennego, wpływając na ludzi w każdym wieku i z każdej klasy społecznej. Poprzez różne podejścia i perspektywy będziemy badać wiele aspektów Jeanne Golay, a także jego wpływ na kulturę, ekonomię, politykę i technologię. Ponadto przeanalizujemy obecne opinie i debaty wokół Jeanne Golay, a także możliwe prognozy na przyszłość, które mogą się pojawić w związku z tym tak istotnym we współczesnym społeczeństwie tematem.

Jeanne Golay
Data i miejsce urodzenia

16 kwietnia 1962
Coral Gables

Wzrost

178 cm

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym
złoto Benidorm 1992 druż. na czas
srebro Oslo 1993 druż. na czas
brąz Ronse 1988 druż. na czas
brąz Agrigento 1994 druż. na czas
Igrzyska panamerykańskie
złoto Hawana 1991 start wspólny
złoto Hawana 1991 druż. na czas
złoto Mar del Plata 1995 start wspólny

Jeanne Marie Golay (ur. 16 kwietnia 1962 w Coral Gables) – amerykańska kolarka szosowa i torowa, czterokrotna medalistka mistrzostw świata.

Kariera

Pierwszy sukces w karierze Jeanne Golay osiągnęła w 1988 roku, kiedy wspólnie z Jane Marshall, Phyllis Hines i Leslie Schenk zdobyła brązowy medal w drużynowej jeździe na czas podczas szosowych mistrzostw świata w Ronse. Na rozgrywanych cztery lata później mistrzostwach świata w Benidorm Amerykanki w składzie: Eve Stephenson, Jeanne Golay, Jan Bolland i Danute Bankaitis-Davis zwyciężyły. W tym samym roku wystartowała w wyścigu ze startu wspólnego na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie, kończąc rywalizację na szóstym miejscu. Podczas mistrzostw świata w 1993 Danute Bankaitis-Davis zastąpiła Dede Demet-Barry, a Amerykanki ponownie zajęły drugie miejsce. Kolejny medal Golay zdobyła na mistrzostwach świata w Agrigento w 1994 roku, gdzie razem z Demet-Barry, Stephenson i Alison Dunlap zajęła trzecie miejsce w drużynowej jeździe na czas. Wzięła także udział w igrzyskach olimpijskich w Atlancie w 1996 roku, gdzie była szesnasta w indywidualnej jeździe na czas, a wyścig ze startu wspólnego zakończyła na 29. pozycji. Na tych samych igrzyskach wystąpiła także w torowym wyścigu punktowym, który ukończyła na siedemnastym miejscu. Ponadto w 1991 roku zdobyła złoty medal w wyścigu ze startu wspólnego podczas igrzysk panamerykańskich w Hawanie. Wynik ten powtórzyła na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach panamerykańskich w Mar del Plata. Wielokrotnie zdobywała medale szosowych mistrzostw USA, w tym pięć złotych.

Bibliografia