Obecnie Frankie Laine stał się bardzo ważną kwestią we współczesnym społeczeństwie. Wraz z postępem technologii i ciągłymi zmianami na świecie, Frankie Laine stał się istotny w różnych obszarach codziennego życia. Od polityki po kulturę popularną, ekonomię i edukację, Frankie Laine znacząco wpłynął na sposób, w jaki współdziałamy z otaczającym nas światem. W tym artykule szczegółowo zbadamy znaczenie Frankie Laine i jego wpływ na nasze codzienne życie, analizując różne otaczające go aspekty i jego wpływ na dzisiejsze społeczeństwo.
Laine (1954) | |
Imię i nazwisko |
Francesco Paolo LoVecchio |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
30 marca 1913 |
Data i miejsce śmierci |
6 lutego 2007 |
Gatunki |
jazz, pop tradycyjny, rhythm and blues, country, gospel, folk, easy listening |
Zawód |
piosenkarz, kompozytor, aktor |
Aktywność |
1932–2007 |
Wydawnictwo | |
Strona internetowa |
Frankie Laine, właśc. Francesco Paolo LoVecchio[1][2][3] (ur. 30 marca 1913 w Chicago, zm. 6 lutego 2007 w San Diego[2][3]) – amerykański piosenkarz pochodzenia włoskiego, był popularny w latach 50.
Był synem Giovanniego i Cresenzii Lo Vecchio (z d. Salerno), emigrantów z Sycylii.
W latach 40., występował w hollywoodzkich zespołach muzycznych, zauważony przez Hoagy’ego Carmichaela, rozpoczął błyskawiczna karierę. Występował w radiu, nagrywał piosenki do filmów wytwórni Columbia, pojawiał się w telewizji. Pierwszym wylansowanym przez Laine’a przebojem, była piosenka „That’s My Desire”. Wylansował również tytułową piosenkę do legendarnego filmu „W samo południe” z Garym Cooperem.
Największe triumfy Laine święcił jednak nie w Stanach Zjednoczonych, a w Wielkiej Brytanii, gdzie wprowadził na 1. miejsce brytyjskiej listy przebojów cztery piosenki, w tym będący w zestawieniu przez 18 tygodni w 1953 roku „I Believe”, co do dziś (stan na 2007 rok) stanowi niepobity rekord. W latach 1953–1954 Laine’a ogłoszono najwybitniejszą osobowością muzyczną.
Echem jego wielkiej popularności jest fragment piosenki Leonarda Cohena „Memories”: Frankie Lane, he was singing Jezebel / I pinned an Iron Cross to my lapel / I walked up to the tallest and the blondest girl.
Karierę zakończył definitywnie w 1960 roku, z liczbą 21 złotych płyt, sprzedając na świecie około 100 mln nagrań[4].
Zmarł po operacji biodra w San Diego, o czym poinformował jego wieloletni producent Jimmy Martino[3].