Filippo Tommaso Marinetti

W tym artykule zajmiemy się kwestią Filippo Tommaso Marinetti, która w obecnym kontekście ma ogromne znaczenie. Filippo Tommaso Marinetti był przedmiotem debat i analiz w różnych obszarach, a jego znaczenie w dzisiejszym społeczeństwie jest niezaprzeczalne. Z różnych perspektyw i podejść Filippo Tommaso Marinetti wzbudził zainteresowanie i refleksję, co zachęca nas do pogłębienia jego badań i zrozumienia. Idąc tym tropem, zbadamy różne aspekty związane z Filippo Tommaso Marinetti, w celu zapewnienia kompleksowej i wzbogacającej wizji na ten temat.

Filippo Tommaso Marinetti
Ilustracja
Filippo Tommaso Marinetti około 1924 roku
Data i miejsce urodzenia

22 grudnia 1876
Aleksandria

Data i miejsce śmierci

2 grudnia 1944
Bellagio

Narodowość

włoska

Dziedzina sztuki

poezja

podpis

Filippo Tommaso Marinetti (ur. 22 grudnia 1876 w Aleksandrii, zm. 2 grudnia 1944 w Bellagio we Włoszech) – włoski ideolog, poeta, wydawca, jeden z twórców i głównych teoretyków futuryzmu na początku XX wieku[1]. Mąż artystki Benedetty Cappa[2].

Życiorys

Niektóre z jego młodzieńczych wierszy były dedykowane Giuseppe Garibaldiemu.

W 1894 zamieszkał w Mediolanie. Na początku XX wieku zaprzyjaźnił się z Gustavem Kahnem, teoretykiem nowej poezji i estetyki. W czerwcu 1908 Marinetti przeżył wypadek samochodowy.

Początkowo publikował w założonym przez siebie w 1905 magazynie "Poesia". Przyjął wtedy pseudonim literacki "Hesperus" (nawiązujący do symbolu narodowego Włoch). Organizował "futurystyczne soirées" – spotkania, podczas których członkowie tego ruchu artystycznego prezentowali swoje prace i wiersze. Jest autorem Manifestu futuryzmu – dzieła programowego zapoczątkowującego nurt futurystyczny[3] i ogłoszonego 20 lutego 1909 w dzienniku Le Figaro[4]. Manifest zgromadził wokół niego grupę innych artystów utożsamiających się z ruchem: Umberta Boccioniego, Carlo Carrà, Luigiego Russolo, którzy brali udział w dalszych pracach programowych[5]. Sam Marinetti w roku 1913 twierdził, iż ruch futurystyczny stanowi wytrwałą, zorganizowaną i systematyczną zachętę do oryginalnej twórczości, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się szalona.

Marinetti stał się zwolennikiem włoskiego faszyzmu[6] i Benita Mussoliniego[1]. W dziele Futurismo e Fascismo (Futuryzm i faszyzm), wydanym w roku 1924[1], dowodził, że ideologia faszystowska stanowi najdoskonalszą realizację postulatów futurystycznych. Był członkiem Akademii Królewskiej i jednym z organizatorów życia kulturalnego we Włoszech, a także członkiem rządu faszystowskiego[7].

W dniach 8-14 marca 1934[8] roku przebywał w Polsce, gdzie odwiedził Warszawę, Lwów i Kraków[9]. Jego przyjazd traktowany był jako wizyta intelektualisty, ale również jako wizyta polityka faszystowskiego wysokiej rangi. W Polsce spotkał się z prawie całym zarządem PEN Clubu, wieloma znanymi osobistościami życia kulturalnego jak również ze znaczącymi politykami. Nie doszła do skutku zaplanowana rozmowa z ministrem spraw zagranicznych Józefem Beckiem, z powodu nagłego wyjazdu tego ostatniego[7].

Wybrana twórczość

Przypisy

  1. a b c Filippo Tommaso Marinetti, Encyclopædia Britannica (ang.).
  2. Benedetta Cappa Marinetti and the second phase of futurism. - Free Online Library , www.thefreelibrary.com .
  3. The Founding and Manifesto of Futurism by F. T. Marinetti. Italian Futurism. . . (ang.).
  4. Susanna Partsch: Kunst-Epochen. 20. Jahrhundert I. Stuttgart: Reclam, 2002, s. 38. ISBN 978-3-15-018178-2. (niem.).
  5. Susanna Partsch: Kunst-Epochen. 20. Jahrhundert I. Stuttgart: Reclam, 2002, s. 245. ISBN 978-3-15-018178-2. (niem.).
  6. Filippo Tommaso Marinetti (1876-1944). Teatr Dramatyczny M. St. Warszawy. . . (pol.).
  7. a b Przemysław Stożek, "Wilk w owczarni". Przyjęcie Marinettiego przez polskie środowiska intelektualne Warszawy, Krakowa i Lwowa (8-14 III 1933), „Teksty Drugie”, 6, 2011, s. 124-136.
  8. Marinetti, Filippo Tommaso, „Benezit Dictionary of Artists”, Oxford University Press, 2011, DOI10.1093/benz/9780199773787.article.b00116784 .
  9. Piotr Marek Stański, Marinetti we Lwowie, "Semper Fidelis" 4-5/2004.

Linki zewnętrzne