W dzisiejszym świecie Eleni staje się coraz bardziej istotnym i obecnym tematem w społeczeństwie. Wraz z postępem technologii i globalizacją Eleni stał się podstawowym elementem codziennego życia ludzi, wpływając na różne aspekty, takie jak gospodarka, polityka, kultura i sposób, w jaki odnosimy się do innych. W tym artykule szczegółowo zbadamy znaczenie Eleni, jego implikacje i ewolucję w czasie. Ponadto przeanalizujemy jego wpływ w różnych obszarach, aby lepiej zrozumieć jego dzisiejsze znaczenie.
![]() Eleni Tzoka (2024) | |
Imię i nazwisko |
Eleni Tzoka |
---|---|
Pseudonim |
Eleni |
Data i miejsce urodzenia | |
Instrumenty | |
Typ głosu | |
Gatunki | |
Zawód | |
Aktywność |
od 1975 |
Wydawnictwo |
Polskie Nagrania „Muza”, MTJ, dawniej: EMI, Hellenic |
Powiązania | |
Współpracownicy | |
Kostas Dzokas, Andrzej Ellmann, Aleksander Białous | |
Zespoły | |
Prometheus | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Serwis | |
---|---|
Prowadzący |
Eleni |
Lata aktywności |
od 2022 |
Liczba wyświetleń |
7,7 mln[potrzebny przypis] |
Język | |
Strona internetowa |
Eleni (Helena) Tzoka (gr. Ελένη Τζόκα) z domu Milopoulou (gr. Μυλοπούλου) (ur. 27 kwietnia 1956 w Bielawie[1][2]) – polska piosenkarka pochodzenia greckiego, autorka tekstów i kompozytorka[3]. Wykonuje utwory w języku: polskim, greckim i angielskim[4][5].
Pochodzi z greckiej rodziny. Jej rodzice, Perykles i Despina Milopoulosowie[2], wyemigrowali do Polski w latach 50., po wojnie domowej w Grecji[6]. Była ich dziesiątym, najmłodszym dzieckiem[2].
Dorastała w Bielawie, gdzie ukończyła szkołę podstawową (Szkoła Podstawowa nr 7[2]), Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego i średnią szkołę muzyczną w klasie gitary.
Zadebiutowała w szkolnym zespole muzycznym Niezapominajki (w której skład weszły także: Lena Diamandi, Krystyna Pawełoszek, Anna Kowalska i Irena Pakulniewicz), później śpiewała w licealnym żeńskim tercecie wokalno-instrumentalnym Ballada (z Leną Diamandi i Krystyną Pawełoszek)[2]. Po maturze zaczęła występować w studenckim zespole Hellen[7] . Od 1975 działała w zespole Prometheus, a w 1980 rozpoczęła karierę solową.
Pierwszy album w formacie płyty winylowej Po słonecznej stronie życia nagrała z Prometheusem w 1977. Śpiewała piosenkę zawartą w czołówce polskiej wersji seriali: Bouli i Pinokio. W 1980 wydała debiutancki solowy album studyjny pt. Ty – jak niebo, ja – jak obłok[2]. W 1985 w plebiscycie muzycznym tygodnika „Panorama” zajęła trzecie miejsce w kategoriach: piosenkarz roku (pop-and-disco) i przebój roku (pop-and-disco) za „Imienia Twego nie chcę znać”[2].
1 marca 2004 odebrała Medal Świętego Brata Alberta za wspieranie osób niepełnosprawnych[8].
1 lutego 2006[9], z okazji 30-lecia pracy artystycznej, wydała książkę Nic miłości nie pokona (wyd. Edycja Świętego Pawła, Częstochowa 2006) będącą zapisem jej rozmowy z o. Robertem Mirosławem Łukaszukiem z biura prasowego klasztoru jasnogórskiego o jej życiu, miłości, cierpieniu i rozmowach z Bogiem.
Od 2018 prowadziła kanał YouTube, który do kwietnia 2021 zdobył ponad 13 tys. subskrybentów i ponad 1 mln wyświetleń[10]. Został on jednak usunięty „z uwagi na zagrażające niebezpieczeństwo” wraz z ponad setką teledysków[11]. 22 maja 2022 założyła drugi kanał na YouTube[12].
Mieszka w Poznaniu. W 1976 wyszła za Fotiosa Tzokasa[2]. Mieli córkę Afrodytę (ur. 26 sierpnia 1976), która 20 stycznia 1994 została zastrzelona przez 21-letniego Piotra Gruchota, byłego partnera, który nie mógł pogodzić się z ich rozstaniem[2][13][14][15][16].
Albumy studyjne
|
Kompilacje
|
Źródło: Eleni.com.pl[4], Discogs[26], Apple Music[27]
Rok | Tytuł[28] | Album |
---|---|---|
1977 | „Po słonecznej stronie życia” | Po słonecznej stronie życia |
1979 | „Fitepsa elia” / „Den ksero” | |
„O chorismos” / „Elpida kiani” | – | |
1980 | „Buzuki – It’s My Love” / „Come Back Tomorrow” | Buzuki disco |
„To nie sztuka” | – | |
„Jeszcze nie koniec gry” / „Ballado, hej!” | ||
2001 | „Coś z Odysa” | Coś z Odysa |
„Postaw na mnie a zatrzymam deszcz” | ||
2004 | „Nasze sms-y” | – |
„Świat jest taki jak my” | ||
2013 | „Aleksandria”[29] | Miłości ślad |
2019 | „Słońce” | Statek do Pireusu |