W dzisiejszym świecie Andrzej Gmitruk pozostaje tematem o ogromnym znaczeniu i zainteresowaniu szerokiego grona odbiorców. Jego znaczenie przekracza granice i pokolenia, a jego wpływ jest odczuwalny w różnych sferach społeczeństwa. Od momentu powstania do chwili obecnej Andrzej Gmitruk był przedmiotem debaty, analiz i refleksji, stale generując nowe perspektywy i podejścia do jego znaczenia i wpływu. W tym artykule zbadamy wiele aspektów Andrzej Gmitruk, badając jego ewolucję w czasie i jego znaczenie we współczesnym kontekście. Poprzez szczegółową analizę i krytyczne spojrzenie będziemy starali się głębiej zagłębić w znaczenie Andrzej Gmitruk i jego wpływ na nasze życie, oferując kompleksową wizję, która pozwoli nam zrozumieć jego znaczenie w dzisiejszym świecie.
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Zawód, zajęcie | |
Odznaczenia | |
![]() |
Andrzej Robert Gmitruk (ur. 14 lipca 1951 w Warszawie[1], zm. 20 listopada 2018 w Hipolitowie[2]) – polski trener, promotor i menedżer bokserski.
Zaczął swoją pracę w Polskim Związku Bokserskim w 1975 jako trener kadry juniorów[1]. Po dwóch latach objął kadrę pięściarską Legii Warszawa, która pięciokrotnie wywalczyła złoty medal drużynowych mistrzostw Polski w boksie. W 1980 na Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie medale zdobyli Kazimierz Szczerba oraz Krzysztof Kosedowski, których szkolił w Legii. Gmitruk pełnił podczas igrzysk funkcję asystenta Czesława Ptaka, ówczesnego szkoleniowca reprezentacji[1].
Dwukrotnie, w latach 1981 oraz 1983, został wybrany trenerem roku przez magazyn BOKS[1]. W 1983 został trenerem reprezentacji Polski. W 1988 na Igrzyskach Olimpijskich w Seulu jego czterej podopieczni: Andrzej Gołota, Henryk Petrich, Jan Dydak, Janusz Zarenkiewicz zdobyli brązowe medale[3]. Był też trenerem Rafała Kaczora[4]. Inni zawodnicy, których prowadził podczas kariery amatorskiej to Bogdan Gajda, Dariusz Kosedowski, Zbigniew Raubo[potrzebny przypis].
W latach 1988–1998 Gmitruk pracował w Norwegii, gdzie był trenerem kadry bokserskiej oraz konsultantem Norweskiego Komitetu Olimpijskiego ds. sportów letnich[3].
Po roku 1998 był trenerem i promotorem pięściarzy zawodowych. Zawodnicy, których prowadził Gmitruk, to m.in.: Tomasz Adamek, Mateusz Masternak, Maciej Sulęcki i Artur Szpilka. Zarządzał też swoją grupą promotorską O’chikara Gmitruk Team[5].
W latach 2012–2018 komentował z Andrzejem Kostyrą walki bokserskie w Polsacie Sport[6]. Współpracował również z redakcją Telewizji Polskiej, gdzie komentował gale z Sebastianem Szczęsnym i Piotrem Jagiełłą.
W wyborach samorządowych 2018 bez powodzenia ubiegał się o mandat radnego sejmiku mazowieckiego z list Prawa i Sprawiedliwości[7].
Zmarł tragicznie, w wieku 67 lat, 20 listopada 2018 w swoim domu w Hipolitowie. Jak poinformowała rodzina, w poniedziałek 19 listopada przypadała rocznica śmierci syna Gmitruka. Ku jego pamięci na tarasie swojego domu trener zapalił świecę, która w nocy wywołała pożar zapalając stolik znajdujący się na tarasie. Trener obudził się i pobiegł na taras, aby ugasić pożar. Podczas gaszenia ognia poniósł śmierć. Sekcja zwłok wykazała, że bezpośrednią przyczyną zgonu była ostra niewydolność krążeniowo-oddechowa[8][9].
Pozostawił żonę Agnieszkę oraz pięcioletnią córeczkę, Emmę[10]. 29 listopada 2018 został pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 95A-5-17)[11].
W 2018 prezydent RP Andrzej Duda za wybitne zasługi dla rozwoju polskiego sportu, za osiągnięcia w pracy szkoleniowej odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[12].